Het worsten-meisje.

zomer 1995                                                K.Orido

Knal !.... De deur ging met meer lawaai dicht, dan de man die binnenkwam wilde.
Maar dat gebeurde wel meer, wanneer Eric Tuluse bij zijn chef, commissaris Kurt Bernano in diens kamer moest komen. De reden was, dat Bernano de algemene chef was die enkele verschillende groepen van de stadspolitie leidde, zoals gebruikelijk in steden met minder dan 120.00 inwoners. Bernano was inspecteur in een grotere stad, maar zijn specialiteit was criminologie. Vandaar dat hij bij de recherche werkte. Later aanvaarde hij een functie in de grote havenstad bij de Vreemdelingendienst., die spottend het Vreemdelingen Legioen genoemd werd. Daar moest hij binnen het jaar weg. De aanklacht tegen hem luidde >het aannemen van steekpenningen van mensensmokkelaars<. Zou dit te bewijzen zijn geweest, had hij helemaal de politiedienst moeten verlaten.
Maar er kwam geen duidelijk bewijs, Bernano hoefde niet de politiedienst te verlaten, maar hij werd naar de kleine provinciestad C. overgeplaatst. Hier werd hij Chef Algemene Dienst. Daartoe behoorde alles, dat geen recherche of verkeersdienst was.
> ga zitten!
Zonder iets te zeggen ging Eric Tuluse op de stoel zitte, die voor het bureau stond. Het was de enige in de kamer, behalve de zeer comfortabele armstoel van zijn baas.
> het gaat om het volgende ! en met zijn dunne stem verduidelijkte Bernano kort de reden, waarom Eric geroepen was.
> Je weet, dat »la Paloma« de nachtclub is, die regelmatig door leden van onze gemeenteraad wordt bezocht, vooral als er gasten uit het buitenland over zijn, die hebben laten weten wel iets meer te willen zien, dan de verlokkingen van een Disneyland. Maar de burgemeester is te weten gekomen, dat er nu een nieuw programma wordt geboden, dat zou kunnen leiden wat men allang verwacht, de sluiting van deze club.
> Deze logica ontgaat me! Een club, waar men zelf regelmatig komt. En dan sluiten?
> Daar heb ik niet naar gevraagd. Ik luister alleen naar hun opmerkingen en vervul hun verlangens. En jij wordt steeds betaald om mijn verlangens uit te voeren en mijn zorgen weg te nemen. Je weet >>Jouw vrienden zijn ook mijn vrienden<< en zo ook >>hun zorgen zijn ook mijn zorgen<<!
> wanneer moet ik daar aan beginnen ?
>Vandaag, nog beter: gisteren. En neem de Kabouter met je mee.
De laatste opmerking hield Eric nog een paar ogenblikken op zijn stoel, nog zwijgend. Dan haalde hij de schouders op en verliet de kamer van zijn chef.
 
Eric had geen hekel aan zijn collega. Die was oud, vijftig jaar en de allerbeste van de Moordcommissie, met zijn kale, gerimpelde kop, wiens echte naam Jan Praho was, die constant naar knoflook stonk. Hij was bekend vanwege de vijf vrouwen, die hij »verwerkt« had. De derde, die zijn tweede vrouw was geweest, ging er vandoor met zijn scheidings- advocaat.

In feite had hij een hekel aan alle vrouwen en om die reden weigerde hij enige aandacht aan zijn uiterlijk te besteden. Als je niet op z’n knboflook luchtje lette, kon hij best sympathiek overkomen. Trouw aan zijn vrienden en altijd bereid hulp te bieden. En zijn houding tegenover de vrouwen maakte hem perfect geschikt voor de Moordbrigade.
Voor de deur van diens kantoor vroeg hij aan een collega, die juist naar buiten kwam
>Is de Kabouter binnen?
> Nee, de lucht is nog zuiver !
Eric ging niet naar binnen, maar vervolgende zijn wandeling tot aan het kantoor, waar werd bijgehouden, waar de dienstdoend personeel zich bevindt.
> Nee, mijnheer Praho is vrij, vandaag en morgen!
Eric ging weer naar buiten en stapte in zijn auto. Zonder haast reed hij naar het adres van zijn collega. Dat kende hij, zoals iedereen van het corps dit kende. Want er kwam, komt daar toch nooit iemand, noch zal daar iemand komen. Praho woonde in een voorstad. Hij had een aardig groot huis. Betaald van een erfenis van een suikeroom. En dat nog voordat zijn ellende begonnen was. Hij was toen gek op kinderen en zijn grote wens was minstens twee prachtige dochters te krijgen, die hem met lieve zorg zouden vertroetelen als hij oud geworden zou zijn. Rondom het huis was er de tuin, daarom heen weer een twee meter hoge muur. Wie er overheen zou kunnen kijken zou een zee van bloemen zien vanaf de lente tot en met de herfst, maar ook was er een gedeelte als moestuin ingericht. De vruchtbomen verhinderden ongewenste inkijk van de kant van de buren.
Jan gaf er namelijk de voorkeur aan om in huis en in zijn tuin zich zonder kleding op te houden. Zo nodig liet hij bezoekers rustig aanbellen, zonder open te doen. Op zijn vrije dagen.
 
Eric, die dit alles van zijn collega wist aarzelde niet en belde drie keer aan. De poort ging electrisch open. Toen Eric binnen ging zag hij Jan tussen metershoge planten met bloemen.
Jan hield een grote strooien hoed voor zijn buik! Na een korte groet vroeg Jan hem binnen te komen. Eric volgende hem. Hij had ruim gelegenheid zich over dat wat hij zag te verwonderen. Twee blote billen, die ogenschijnlijk doorliepen tot aan zijn ronde schouders.
Jan liet hem in de kamer en verdween naar boven om zich aan te kleden.
>Werk voor de Kabouter, denk ik ?
Zijn ogen piekten in die van zijn collega.
>Hoe weet je dat ?, vroeg Eric verwonderd
>Was te verwachten. Ik weet het al! Men biedt ons hier een nieuw spektakel, dat mij gelijk geeft omtrent de gevoelens van vrouwen ! Geld om geld! Geld om geld! Maar nu hebben ze het te ver doorgedreven. De hoofdrolspeelster is de mooie dochter van onze burgemeester.
Die hij, vanuit zijn slaapkamer, waar hij niet met zijn vrouw slaap, met een verrekijker in haar kamer kan bespieden. Al vanaf haar elfde verjaardag. Kind van rijke ouders, die alleen maar actrice wil worden, maar dat past niet in het sociale concept van de ouders! Studeerde aan de sportacademie op last van de moeder. Je weet het , hè ? Een gezonde geest in een gezond lichaam!. En nu komt ze iedere nacht terug uit de stad O, .. om geld te verdienen, ongevaarlijk, niet waar? Ze treed zo alleen op voor het hele publiek. Kan volgens haar verder niets gebeuren.
Eric vroeg hem, of ze niet buiten onder de pergola hun koffie konden drinken. Voor hem was de huislucht te benauwd.
Tijdens het koffiedrinken begon Jan weer
>Ik zeg verder niets. Kom vannacht om een uur hier en we zullen >de Duifjes< eens een bezoekje brengen.

Om middernacht dronk Eric zijn laatste kop koffie, gaf zijn vrouw een nachtkus en hoorde haar nog zeggen, voor hij in de auto kon stappen.
>Als je morgenochtend terug komt, moet ik dan in mijn blootje op bed op je wachten?
> Zeg, niet overdrijven, hè! Jij kunt als veertigjarige jonkvrouw nooit concurreren met de twintig jarige meisjes, die ik daar ga ontmoeten.
Voor hij de kamerdeur bereikte, kreeg hij nog zijn kussen naar zijn hoofd gegooid.
Toen hij zich omdraaide om het kussen terug te gooien, lag Anna boven op het sprei. Ze had haar nachthemd helemaal over haar hoofd getrokken. Zonder geluid te maken ging Eric terug naar het bed en kuste hard het haar op haar heuveltje.
Toen Anna haar nachthemd weer omlaag trok, had hij het huis al verlaten.

Jan wachtte hem al op voor de stalen tuinpoort. Zo in het donker zag die eruit als de poort van een gevangenis. Uit de dikke regenwolken begon het te regenen.
Langzaam reden ze naar het stadscentrum.
>Voor we naar binnen gaan, moet ik je nog het volgende vertellen. Mirella is nu 24 jaar, ze ziet er flink uit. Niet alleen de »borstpartij« maar ook armen en benen zijn goed gespierd. Allemaal dank zij de fitness-lessen vanwege de moeder. Verwonder je niet als ze het toneel op komt. Als verkoopster in een worsttent. Die je aan de achterzijde inkijkt! Daarbij kom ik vijf minuten later dan jij naar binnen. Men kent mij als lid van de Moordbrigade. Ik heb een fototoestel bij me en men verwacht, dat ik foto’s zal maken, die als bewijsstuk zullen moeten dienen. Ondertussen kun jij ongestoord kijken of er tegen onze wetten wordt gezondigd!
 
Het duurde even voor Eric een parkeerplaats gevonden had. Naast het gebouw stonden veel dure wagens te schitteren in het licht, dat de nachtclub nodig had om het idee van een donkere nacht wat te verzachten. Veelkleurig licht ook in de kleine etalages tussen de ramen. Het was net voldoende om te kunnen zien, dat de getoonde vrouwen niets aan hadden, maar details waren onzichtbaar. Dus geoorloofd ! En was het tenslotte de bedoeling dat je daarvoor naar binnen kwam!
Toch ging Jan het eerst de auto uit. Enkele minuten later gevold door Eric. Hij deed zijn best zich niet als man met ervaring voor te doen, maar moest zich toch wel als Man van de Wereld gedragen.
De portier vroeg hem, of hij een tafel had laten reserveren. En of er nog een begeleidster zou volgen ?
>Zie jij dan iemand ? Het klonk wat kwaad.
De portier hield de deur voor hem open. Bij een klein tafeltje zat met de rug tegen een wel rood behang een meisje met twee metalen sterretjes op haar tepels. Ze gaf hem een bonnetje voor zijn overjas. Toen ze opstond om die aan te pakken zag hij, dat ze alleen een klein wit schortje droeg in de vorm van een hart. De stof was zo dun, dat je haar niet om de kleur van het haar hoefde te ondervragen. Haar kapsel stond stijf van de lak, rechtop.
Bij de volgende deur stond er weer een, het had haar zusje kunnen zijn. Zij was alleen vanboven donker en vanonder rood!
De muziek in de zaal was net zo luid als het licht duister was! Dat kwam omdat nu alles alleen werd verlicht door de schijnwerper, die voor het toneel in gebruik was. Het tweede meisje wees hem een tafeltje, nadat hij er al een twintigtal was langsgelopen. Met zo in het voorbij voor hem enkele bekende gezichten. Nadat hij was gaan zitten en de begeleiding was verdwenen, kwam er ergens van opzij een andere dame, die bij hem aan het tafeltje ging zitten.
Hij had zich vooraf al een plan bedacht. Hij was hier tenslotte niet voor zijn plezier, maar voor zijn werk. En dat eerste was ook helemaal niet zijn bedoeling. Hij had eten en drinken thuis en geen geld voor bijkomende speeltjes.
Zij had onvoorstelbare lange, diepzwarte haren. Zij had iets meer aan dan het »loopmeisje«, maar wat er op het eerste gezicht als badkostuum uitzag, zou, als het echt bij het zwemmen of baden worden gedragen, als sneeuw voor de zon verdwijnen.
>Wat zullen we drinken, liefje? vroeg zij, stereotype met een helslage stem.
Waar Eric al zijn hele leven een enorme hekel aan had, waren mensen met zo’n lage stem.
Hier was hij wel een expert !
> Bestel zelf maar de gebruikelijke champagne! Ik bescherm het liefst mijn eigen gezondheid dan zulk goedkoop spul te drinken. Op last van mijn internist drink ik alleen mineraalwater.
> Ach, is mijnheer ziek ? Voor mij geen bezwaar, wanneer het maar niet een van de bekende infectie-ziekten is!, grapte de mevrouw, maar de opmerking klonk niet zodanig.
Eric besloot artikel 32 te gaan gebruiken.
De champagne kwam met het volgend nummer op het toneel. Deze bracht het anti-act van de strip-tease. Zij vertoonde bij opkomst geen millimeter textiel of papier. Maar al dansend kwam er steeds een kledingstuk(je) bij.
Eric had het glas al met champagne vol geschonken voor de vrouw, toen ze zijn aandacht probeerde te vestigen op dat wat op het toneel aan de gang was.
Eric draaide zich echter zo schielijk om, dat het gele badpakje bijna helemaal nat werd door het drankje.  Het kledingstuk vloog niet in de lucht, maar kon helemaal niet meer dienen  om maar iets te bedekken. Ieder pukkeltje en plukje haar werd zichtbaar.
Zachtjes voor zich uit zei Eric
>Dat is nu onze artikel 32 !
De vrouw schold hem luid uit voor een lompe boer en de mest die zij er aan toe voegde kon hij nauwelijks in een week produceren.
> Toch bied ik u mijn excuses, ik lette even niet op!
Het oogverblindende lichaam verdween achter een rood gedrapeerd gordijn.
De musici pauzeerde nu even. De grammofoon liet was meer welluidende muziek horen.
De tafel waaraan Eric zat stond wat achterin de zaal. Het midden was vol bezet. Het viel hem op, dat er niet alleen de »vieze oude mannetjes« en artiesten waren, maar ook gewone jongelui. En maar vier of vijf vrouwen, die niet tot het gezelschap van de eigenaar hoorden.
Ze waren allen in het gezelschap van een man.
Inwendig lachend veronderstelde Eric, dat er onder hen best eens een detective zou kunnen ophouden, die in eens zou opspringen en met een fototoestel een foto zou maken van de overspelige echtgenote, als bewijs voor een echtscheiding.
 
De muziek veranderde, net als het licht op het toneel. Een vrouw kwam op, iets te groot voor bepaalde mannen ook iets te flink! De muziek was nu klassiek, het 1e perianoconcert van Liszt en op het ritme daarvan verdwenen de kledingstukken van haar lichaam. Niet alleen haar schouders waren vierkant, ook haar armen en dijen leken uit slechts spieren te bestaan. Haar benen waren als die van een wielrenner. Des te opvallender waren haar borsten, eerder vierkant dan te groot. Toen alle kleding nog maar bestond uit wat draadjes rond haar middel en onderlichaam ging achter haar een doek omhoog. En daar kwam inderdaad een soort worstenbroodjes-tent te voorschijn. De geur van de worstjes was in de zaal te bespeuren. De vrouw begon als een echte verkoopster te roepen.
>Ik wil de groene blaadjes zien!
Hiermee werden de kleinere bankbiljetten bedoeld. De zaal joelden en er kwamen mannen naar voren, die haar zo’n biljet tussen de draadjes stopten. Zij waren hier kennelijk niet voor het eerst.
>Om te beginnen nodig ik u uit! en ze wees op een bepaalde man. Die kwam zwaaiend met een groter bankbiljet het toneel op. Toen bleek Eric, wat de bedoeling hiervan was. Zij draaide zich om en iedereen zag, dat ze twee worstjes tussen de benen hield.
>Wie gierig is, gaat maar naar de automaat verderop in de straat, wie goed betaalt, mag zijn worstje bij mij komen trekken.
De hele zaal applaudisseerde met veel lawaai. De man trok met zijn lippen het worstje er uit en ging weer zitten. De schijnwerper van het tonaal vervolgende hem, tot iedereen gezien had, dat hij het werkelijk met zijn glas bier er naast, opgegeten had. Wederom applaus.
Op dit ogenblik merkte Eric dat de inhoud van zijn pantalon begon te reageren. Verdomme, hij was hier voor zijn werk. Hij stond op en ging op de andere stoel zitten. Zo zat hij met de rug naar het toneel en hoopte hij, dat hij weer tot rust kon komen. Dit was het moment om te gaan bepalen in hoeverre er wetten en bepalingen werden overtreden.
De muziek was al weer veranderd. Weer een nieuwe act. Maar het duurde even voor hij over zijn schouder keek, wat er nu werd gepresenteerd.
Er stond nu een tafel op het toneel, als was het een altaar. Er stonden twee kandelaars op. Aan weerszijde waren twee nonnen aan het werk. Althans, op dit ogenblik dat hij keek, waren ze al zo ver, dat het onderlijf, op een klein slipje na, ontbloot was. Alle weggenomen kledingstukken waren en werden als entourage als was het echt een altaar, op die tafel geplaatst. En nu waren ze bezig bij elkaar een kaars tussen beide benen uit te trekken, die daarna in de kandelaars werden geplaatst en aangestoken.
Hoewel Eric niet godsdienstig was, kwam het spektakel als misselijkmakend op hem over.
Hij draaide zich weer snel om en pakte zijn notitieboek om wat aantekeningen te maken.
Toen gebeurde het.
Met een klap voelde hij iets op beide schouders terecht komen. Voor hij het wist, kon hij zijn hoofd niet meer bewegen. Uit de ooghoeken, zag hij nog net aan weerskanten twee harde tepels, die recht overeind stonden op de borsten, die zijn hoofd gevangen hielden. Hij had het knap benauwd. Zweet op z’n voorhoofd, de mond open en de tong wat naar buiten.
>Zou er nu een foto van me gemaakt worden, denk iedereen, die ‘m ziet, dat mijn gezicht blanke wellust uitdrukt!
Hij was nog niet uitgedacht, of er flitste een flitslamp! Vanachter het rode gordijn was de lens van een fototoestel te zien.
Dat ging het te ver. Met een ruk, ongeveer zoals daar net probeerde hij zich te bevrijden. 
Artikel 32 mislukte want vanaf rechts viel een vrouwenlichaam op zijn schoot! Haar rechterarm kwam om zijn hals, haar naakte rechter been over de rechter schouder. Hij wilde haar afweren, maar op het ogenblik, dat zijn hand daartoe tussen haar benen legde, blitste opnieuw een flitslamp. Aan zijn linkeroor hoorde hij nog zachtjes
>Wil je me nog vingeren ook ??
En daarvoor was hij nu juist bang, wanneer deze foto ook nog bekend werd. Wat moest een mannenhand daar anders betekenen?
 
Maar op dat ogenblik klonk er een harde slag. Vanachter het gordijn.
Jan kwam te voorschijn. In beide handen een fototoestel.
>Ik kwam juist op tijd. Anette van de Vrijdagpost was je aan het knippen! We halen eerst het filmpje er maar uit, dan kan er jou niets meer mee gebeuren.
 
Achter het gordijn klonk veel kabaal. Daar werd duidelijk die Anette weer op de been geholpen. En tegen gehouden toen ze achter haar camera aan wilde. En zo weerhield men haar van het >inbreken in de Persoonlijkheid Rechten<.
 
Jan zei tegen Eric
>Ik ben klaar en heb genoeg materiaal, waarmee de burgemeester voldoende materiaal heeft verkregen om iets tegen deze zaak te ondernemen. We zijn weer geslaagd onze taak te volbrengen. Maar..... wat ik bij jou gezien heb, dat loog er niet om. Wees blij, dat en de burgemeester en jouw vrouw deze foto’s niet in ons schandaalblaadje te zien krijgen. Maar zijn dochter zal vast wel weer werk vinden. Is het niet in de seksindustrie, dan wel in een sportschool. Zij is er toch uitstekend op gebouwd !
 
Eric bracht Jan weer thuis en ging toen zelf naar huis.
Hij vond zijn vrouw zittend in het bad. Hij schoot in de lach. En door dit hele tafereel en om zijn eigen reactie voelde hij zich vrij een bijna woordelijk verslag te geven wat die nacht was gebeurd. Beiden konden er hartelijk om lachen. Anna zei
>Jammer, dat die tent nu wel gesloten zal worden, anders hadden we er samen eens heen kunnen gaan!



Vakantie in Italie

  herfst 1989                                     K.Orido

Ten zuiden van de Alpen was de zon in augustus een natuurfenomeen.
De hitte danste op de daken van de geparkeerde auto’s. Zo schitterend, dat ik de kleur van de auto niet eens kon vaststellen. Alleen het briesje van zee bracht enige koelte, samen met een spoortje van zoute zeelucht. Die vermengde zich met de geur van de bloemen, die in de plantsoenen stonden. En met de geur van de parfums van de voorbijgangers. Die zich onderscheiden in twee groepen. De ene groep, die naar een kerkdienst leken te gaan en de andere groep was duidelijk onderweg naar het strand.
Je zag het niet alleen aan de kleding. maar ook aan de manier, waarop men zich voort bewoog!
De strandgangers liepen druk praten op het gemak, de kerkgangers zwijgen en in een rapper tempo.
Voor me, aan de andere kant van de straat stond een verkoopster voor de deur van haar winkel, alsof ze haar klanten naar binnen wilde kijken.
 
Ik stond op de bus naar R. te wachten, waar ik foto’s van de vele oude kerken daar wilde gaan maken. Bij me aan de halte wachtten ook een paar jonge meisjes op de bus.
Toen de bus de hoek van de straat om kwam, stond een oudere dame op van de bank in het plantsoen direct naast de halte, rechts van me. Met mijn linker arm hield ik de giechelende meisjes tegen, die zich voor ieder ander naar binnen wilden dringen. Na mijn >Après vous< gebruikte ik mijn rechter hand om de dame de bus in te hijsen.
Toen ik ook nog een zitplaats voor haar regelde, antwoordde zij zachtjes met >Grazie< en toen nog zachter >neem me niet kwalijk< in het italiaans. Verwondrd vroeg ik haar >Waarom?
Met een schuchter lachje zei ze > Ik dacht eerder, dat u een duitser bent, maar u spreekt frans!< En toen stopte ze een klein, wit kaartje in mijn hand.
Ze vroeg me haar de volgende avond te komen opzoeken, dat zou haar een groot plezier doen. Ik vertelde haar nog wel, dat ik eerst toestemming aan mijn vrouw zou moeten vragen!

Toen ik me later op de avond uitkleedde en mijn zakken leeghaalde, vond ik dat kaartje weer. Ik had er niet verder meer aan gedacht. Mijn vrouw was stomverbaasd toen ik hardop voorlas > Mevrouw Angela Benidetti. Viale de 20e settemebre, 115. Pianolerares en zanglerares voor kinderen<. De hoeken van het kaartje waren al aardig vergeeld.

De volgende avond om zes uur ging ik op het aangegeven adres een enorme poort binnen en stapte zo in een grote, vierkante tuin. In de galerij vond ik het nummer 115 en zij opende haar huisdeur zelf. Ze bracht me in de salon, waar ik halt hield om vol verwondering een gesigneerde portretfoto te bekijken met het typische gezicht van de beroemde Toscanini er op.

We babbelden over de muziek in Italië. Over de nieuw- en oud-bekende musici. De beroemde en de onbekende maestro’s. Het aperitief kwam uit een grote, zwarte kast, die door mijn overgrootvader kon zijn gebouwd.
 
Later gingen we naar een andere kamer, die groter was dan de salon. Ze was vol zonlicht, dat binnenviel door hoge vensters. Nu, met dit tegenlicht kon ik mijn gastvrouw wat beter opnemen. Zij droeg nu een zwart lange japon, die haar gestalte langer maakte en haar een niet geringe distinctie gaf. Zelfs het lage décolté benadrukte niet haar toch flinke postuur en maakte haar zelfs slanker. In de salon had ik niet alles in een opslag kunnen bekijken, maar hier bevonden zich overzichtelijk gerangschikt veel van haar herinneringen uit de jaren die achter  ons lagen. Foto’s met opdrachten, foto’s met concerthuizen, theaters. Foto’s samen met haar zangleerlingen en een prachtige foto van haarzelf staande voor de vleugel. Er waren foto’s van haar vele concertreizen. Ik genoot er van zoveel bekende gebouwen en personen hier terug te zien.
In de zaal stond een prachtige vleugel.
Ik las het plaatje, dat erop was aangebracht.
Pleyel - Parijs - 1896

Zij had kennelijk gezien met hoeveel belangstelling ik alles had bekeken en toen, na het zien van de vleugel, nodigde ze me uit op er, ‘t gaf niet wat, op te spelen. Ik speelde een kort werk, dat ik al heel lang geleden had moeten instuderen.
Fűr Elise. Van L. van Beethoven.
Terwijl ik speelde was ze onhoorbaar naderbij gekomen en ik schrok een beetje, toen ze haar hand op mijn schouder legde. Ik keek op en zo, recht in haar gezicht. Haar ogen waren gesloten en haar nu groot lijkende hoofd ging langzaam van links naar rechts en weer terug. Dat moet meer vanwege haar herinneringen geweest zijn, dan van mijn pianospel.
Nadat ik klaar was, durfde ik haar te vragen iets voor mij te spelen.
Zij zette haar handen op het toetsenbord en ik kon luisteren naar de Wanderer-fantasie van Schubert. Zo zacht als zij gedaan had liep ik verder door de zaal. Tot ik in een hoek een piano zag staan, oud en ogenschijnlijk verwaarloosd. Ook dofglanzend zwart. Het goudkleurig opschrift was onleesbaar geworden. In de klap van het toetsenbord zat een enorme barst.
Op de piano stond een kistje, klein met leer bekleed. Het zag er lelijk uit. Van ouderdom, dacht ik.
Later heb ik me honderd keer afgevraagd waar ik de moed vandaan gehaald had. Maar op het ogenblik, dat zij haar pianospel beëindigde vroeg ik haar
> Dat kistje is zeker al erg oud?
De reactie van de dame had ik en niet verwacht en niet voorzien. Ze holde naar de piano, pakte het kistje, duwde me energiek terug de salon in, zo flink, dat ik min of meer in een armstoel achteruit viel.
Mijn gastvrouw was geschokt. Haar ademhaling ging zwaar. Zo als dikwijls in dergelijke omstandigheden viel me weer iets stoms in! En ik moet dan moeite doen, om het dan ook niet uit te spreken. Ik had al genoeg aangericht. >>’t is goed, dat haar borsten zo de ruimte hebben. De japon zou anders gebarsten zijn !<< Het beetje licht, dat in de salon nog was deden kleine zweetdruppeltjes tussen hals en boezem glinsteren.
Maar het doosje stond op de salontafel, zag ik, toen ik wat van de verbazing bekomen was. Het stond nu open. Op een stukje vilt lag een ringetje van gewoon staal met een grote blauwglazen steen. Ik vond het geheel er maar wat goedkoop uitzien. Maar het moest dan toch een hoge emotionele waarde hebben, om zo’n reactie op te roepen.
De dame ging, zich omdraaiend naar het enige raam, dat het vertrek rijk was en keek strak naar buiten. Haar schouder schokten.
Dat heb je met je stomme vragen ! Waarom denk je niet even na ?
Na enkele snikken draaide ze zich om, kwam naar het tafeltje, ging zitten en zo begon ze te vertellen.
>> Luister ! U bent de eerste en enige persoon aan wie ik dit vertel. Over wat er zestig jaar geleden is gebeurd. Het is de meest markante gebeurtenis in mijn jeugd geweest. Ik was toen 19, direct na de wereldoorlog. Ik was in het vierde leerjaar op het conservatorium. Mijn vader had me opgedragen om een kleinkind van zijn vriend pianoles te geven. Maar na twee jaar hoorde ik, dat ze aan een hersentumor leed. Haar pianolessen was nog het enige, dat ze graag wilde en kon doen. Ik merkte zelf, dat haar situatie iedere week weer wat verder verslechterd was. Ze werd zieker en zwakker. En na drie verdere maanden was Maria gestorven. Dit ringetje was het enige, dat het kind ooit bezeten had. Ze had het van een vriendje gehad, dat in stite van haar hield. Maar dat wist ik wel, haar ouders niet. De ouders waren straatarm uit de oorlog gekomen en konden eigenlijk de pianolessen niet meer betalen.
Na de begrafenis gaf de vader van Maria dit ringetje aan mij. Vandaar, dat dit voor mij een zeer dierbare herinnering betekent aan een lief en veel te vroeg gestorven vriendinnetje, want dat was ze voor mij wel geworden.
Heb je net die barst in de pianoklep gezien ? Dat heeft Maria gedaan. Ze was in de laatste maanden erg agressief geworden en kreeg bij mij juist een aanval. Ze smeet de klep zo hard dicht, dat die scheurde. Haar vader heeft later zelf het zo goed mogelijk gerestaureerd. Ik heb mijn vader gevraagd om het zo te accepteren.
Aarzelend zweeg ze. De kamer scheen donker en koud. Ik zou het liefst weggevlucht zijn. Maar wat ik wel deed was naar haar toegaan in een poging om haar wat gerust te stellen. Ik kwam echter niet verder dan
>Neem mij niet kwalijk?
Ze keek me aan en klopte me op de arm. Ze pakte mijn handen en trok zich zo overeind.
Ze vroeg
>Wil je koffie ?
We gingen aan de tafel zitten en dronken en aten wat.
Toen zei ze
> Je hoeft me niet te danken. Dat ik het nu eindelijk eens verteld heb, heeft me echt opgelucht. Het is alsof er een last van mijn schouders gevallen is. Ik denk, dat ik nu eindelijk ook weer deze piano zal kunnen bespelen.
Na een korte pauze vroeg ze mij., met enige aarzeling
> Mag ik u iets verzoeken?
> Vanzelfsprekend!
>Wilt u, wanneer u volgend jaar terug komt, op mijn graf komen bidden ? Beloof me, dat u dan bloemen mee zult brengen ?
Opnieuw schrok ik. Wat had ik een uur geleden toch uitgehaald ? Zo’n gedoe na een zo simpele vraag ! Maar wat had ik dan kunnen voorzien ?
Toch kon ik haar alleen nog maar zwijgend toehoren. Maar zij las mijn vraag in mijn ogen. Zwijgend knikte ze, ja !
En met een paar snelle bewegingen schoof ze het bovendeel van haar japon en haar hemd weg. Boven de zwarte bustehouder zat een grote, rode bal, een groot abces.
Zachtjes zei ze
> Binnen enkele maanden, God zal ‘t weten, misschien nog weken zal deze tumor mij vermoorden. Maar ik wil niet bedroefd zijn. De Hemel heeft me naar omstandigheden en mooi leven geschonken. Ik kan er alleen maar dankbaar en gelukkig om zijn. En er is niemand meer, die me zal missen !

Het was donker toen we bij de toegangsdeur afscheid namen. Ze drukte me aan de borst en ik kuste haar. Eerst op haar voorhoofd, daarna op de wangen. Zonder een woord te zeggen.


‘s Nachts droomde ik, dat ik op een strand was in een vroeg ochtendlicht.
Er was niemand op het koele zand. En maar heel even zag ik een groep vrouwen, die langzaam liepen. Zij waren gekleed in zwart ondergoed en ze hadden allemaal in het rechter oksel een grote, rode zwelling.
Ik sprak een van de vrouwen aan en vroeg haar
>Wat heeft de dokter tegen u gezegd ?
Zij zei lachend
>Nudisme is nooit de oplossing. We zullen allemaal sterven.

De dag voordat we zouden vertrekken kreeg ik in het hotel een telegram
>>Afgelopen nacht is onze lieve oma, mevrouw Angela Benidetto overleden.
Wilt u voor haar zielenrust bidden ?<<

Op weg naar het station heb ik in de plaatselijke kathedraal een kaars opgestoken, heb ik voor haar wederopstanding gebeden. En voor mijn gezondheid ! Opdat ik volgend jaar hier weer terug moge komen. Al was het alleen maar om de beloofde bloemen op haar graf neer te zetten.


Het Weerzien... (deel 1)

Weerzien in Wenen.
majo 1992                                                                           
K. Orido


Ondanks de warmte, die door de straten van Wenen dwaalde droeg de oudere man, die het afé binnenkwam een grote zwarte hoed.  Toen hij maar twee meter van de ingang was, snelde al een kelner naderbij om met de nodige onderdanigheid de hoed in ontvangst te nemen. 
»Goede morgen!, mijnheer Scuzioni!« en zijn collega's in de buurt van het buffet  antwoordden in koor »Goede morgen!, mijnheer Scuzioni!« 
De kelner, die de hoed had aangenomen, was al weer bij hem om de stoel achteruit te  schuiven, waarop Fabio Scuzioni, wanneer hij in Wenen was, zijn plaatsje had. 
Pas toen hij zat, deed hij zijn mond open.  » Wil je zo goed zijn mij een glas ijsthee te brengen ?«  De kelner was al weer weg en na tien minuten kwam hij terug met het bestelde.  Het  schoteltje onder het glas rinkelde op het marmeren tafelblad. 
» Hoe maakt u het ?« kwam de chefkelner vragen. 
» Ik maak het goed, dank je als je maar niet verder naar mijn gezondheid vraagt.  De  oudedag  is het meest onaangenaam, wat er is in een mensenleven!«. 
De chefkelner deed moeite om niet te gaan lachen. 
»Hebt u al eens over het alternatief nagedacht?« vroeg hij met een ernstig gezicht. 
De zwarte ogen straalden onder de enorme, net zulk zwarte wenkbrauwen en nam de  gezichtsuitdrukking van de chefkelner goed op. 
» Helmut, Helmut !!  Dit klinkt, alsof je dankbaar ben om mijn leeftijd ?« 
» Mijnheer Scuzioni, u bent het die dankbaar moest zijn !!  Onze van Beethoven was op  deze  leeftijd al 25 jaar doof.  Onze Mozart werd nooit zo oud al u nu.  U hebt nooit een bril nodig  om van uw lessenaar te kunnen lezen.  Uw oren functioneren perfect.  Het schijnt uw enige  hobby te zijn om door onze straten te dwalen.  U doet uw luisteraars zich in de hemel  wanen.   Waarom in hemelsnaam klagen ??« 

Fabio antwoordde niet en keek strak voor zich uit.  Werkelijk, het was inderdaad al bijna 40 jaar geleden, dat hij in zijn vaderland Italië een  prijs  won om zijn beroep hier in Wenen te perfectioneren.  En ontelbaar waren de keren, dat ik  terug kon komen.  Als gast en als gastdirigent bij de Opera. 

Vanwege zijn vijf en vijftig jarig jubileum was hij uitgenodigd naar Wenen terug te komen  om iets te doen, waar hij al veel jaar zin in had gehad.  De opera had zijn voorkeur en hij  beleefde daar genoegen aan in de laatste vijf en twintig jaar.  Daarvoor had het dirigeren  van  filharmonische orkesten zijn voorkeur, dat duidelijk ook zijn eigen muzikaliteit  beïnvloedde.
Deze begon met de viool.  Zijn moeder was van Hongaarse afkomst en stuurde hem in die  richting.  De viool was het mooiste instrument.  Totdat de catastrofe begon.   Fabio schudde krachtig zijn hoofd, hij wilde niet in trieste herinneringen vervallen.  Het  weer  was mooi en de chefkelner had gelijk.  Hij moest echt dankbaar zijn.  Langzaam en luid  dronk  hij zijn thee.  Weer zo'n oude gewoonte thee drinken tegen de warmte. 
En zo gingen zijn  gedachten toch weer terug naar Italië, zijn Italië van jaren geleden.  Zou hij dan maar een  glas  wijn nemen ?  Nee, dat moest hij ook weer niet doen. 
Door de warmte kon hij zo dronken  worden en dan zou hij zeker zijn gedachten en herinneringen niet meer baas kunnen  worden.  Hij zwaaide even met zijn hand en de kelner kwam weer aanlopen. 
» Heb je voor mij een krant van vanmorgen?« vroeg hij.  Na een minuut had hij die voor zich liggen.  Hij pakte zijn bril, die hij voor de korte afstand  nodig had.  Op de derde bladzijde vond hij wat hij zocht.  Zijn aankomst was al gemeld.   Hoewel hij op het station niemand had gezien, toen hij gisteren in de vroege avond was  aangekomen.  Hij was nieuwsgierig naar wat de journalisten schreven. 
Ja, het concours,  natuurlijk.  Hij was vier maanden eerder per brief geïnformeerd.  Er waren acht kandidaten.  Een Australiër, een Japanse twee Russen, een man en een  vrouw,  een Belgische, een Portugees, een Zweed en een Israëlische.  In de krant las hij, dat hij niet  alleen uit ontzag voor zijn persoon voor de muziek in Europa was uitgenodigd.  Maar ook  omdat hij al vele jaren op de bres stond voor de promotie van jonge muziek-uitvoerenden.   En de laatste reden was, dat hij niet bekend was bij de jonge violisten. 
Ooit had hij al eens  gelezen, dat een dirigent kon worden verweten, dat hij het spel van kandidaten door zijn  orkestleiding had beïnvloed.  Maar het ging niet over Oostenrijk en niet over violisten.  Hij kende de namen van de huidige kandidaten werkelijk niet.  Morgen moest hij de eerste  concertrepetitie leiden.  Samen met de eerste drie kandidaten.  Deze moesten dan optreden  met een kamermuziek-werk 's middags en 's avond een soloconcert met het orkest spelen.  Op donderdag volgden de drie volgende kandidaten, die de gelijke opdrachten hadden en  op  vrijdag de laatste twee.  Zaterdagmiddag was de halve finale en zondagavond de finale,  waaraan de twee prijswinnaars moesten deelnemen.  Er zouden dan in principe dertien  vioolconcerten moeten worden gespeeld. 
Fabio had de uitnodiging aanvaard, om juist  hiermee te bewijzen, dat een acht en zestig jarige grijsaard jong en geestrijk genoeg was zo'n  programma met jongelui aan te kunnen.  Hij hoopte voor zichzelf wel, dat ze meer met hun viool dan met hun zenuwen zouden  spelen. 
Al lezend bereidde bij zich op zijn taak voor.  Het was een goede zaak met je werk bezig te  zijn, vooral als het ook nog je hobby is!  Met een handbeweging vroeg hij de kelner zijn rekening te brengen. 
Ooit probeerde de oberkelner hem als gast van het café te willen beschouwen.  Maar dat  had  hij resoluut afgewezen.  Nu wisten alle kelners het.  Onze maestro betaalt de hele rekening,  doch nooit zouden ze een fooi krijgen !  Maar alle kelners, die de laatste avond geen dienst  hadden, konden op een vrijkaart rekenen voor het slotconcert.  
Terug in zijn hotelkamer bekeek hij opnieuw de lijst met deelnemers.  Geen enkel bekende  naam bij.  Gelukkig, dan hoefde hij zich daar niet druk om te maken.  Morgen zou hij de complete lijst krijgen, niet alleen met de namen, maar ook met de vioolconcerten, die gespeeld zouden moeten worden.  Hij lachte stil voor zich uit. 
Opnieuw zouden de conservatoria niet zo moedig zijn een modern concert te programmeren voor  hun  kandidaat! 
> Goede nacht, Lieve Heer< en las verder naar gewoonte het Te DEUM. 
De tweede dag begon met het normale ontbijt in de rumoerige ontbijtzaal van het hotel. Het  meest opwindend was zijn glas sinaasappelsap.  Fris, goed van smaak en gezond.  Om acht  uur was hij al op stap naar het theater.  Onderweg nog even zijn bakje koffie in Italiaanse  stijl.   Via het Volkspark bereikte hij het theater. 
Daar was alles nog in diepe rust, de herrie van de straat, die hem tot hier begeleide, was  nauwelijks meer te horen.  Hij ging naar de dirigentenkamer.  Daar keek hij naar de oude  foto's, die aan de wanden hingen.  Een poetsvrouw kwam binnen, die vast een Turkse  echtgenoot had !  Hij begroette haar hartelijk want de vrouw was erg belangrijk voor hem.  Zij moest er voor zorgen, dat hij geen aanval van zijn allergie zou krijgen. 
Er was geen  grotere schok denkbaar dan een dirigent, die in een niesbui zou uitbarsten !  Kort na negen  uur kwam de directeur binnen stappen, die was door de portier al gewaarschuwd dat hij  was  aangekomen.  Er volgde een kort, hartelijk gesprek.  Ze kenden elkaar al zo'n twintig jaar.   Soms waren er ruzies, maar ze gingen altijd uit elkaar na het drinken van een goed glas wijn. 
»Om tien uur kunt u over het complete programma beschikken.  De partituren liggen klaar  na twee uur vanmiddag en de eerste orkestrepetitie is om vier uur.  U kunt over het orkest  beschikken tot zeven uur vanavond.  Vanmorgen om elf uur komt de eerste kandidaat.  Die  gaat op z'n laatst om een uur weg en zo kunt u met de orkestleden lunchen.  Om vier uur  zal  de volgende kandidaat er zijn om te repeteren en zo verder.« 
Scuzioni glimlachte, ging het restaurant binnen dronk mineraal water en liep de concertzaal  in.  Hier ging hij op de vierde rij zitten en sloot de ogen.  Na een kwartier kwamen de orkestleden het podium op, pratend, lachend en schertsend  Bijna  direct daarna begon men te stemmen. 
De directeur kwam binnen en ging naast hem zitten.  Hij raakte licht zijn arm aan en hij werd wakker.  Hij lachte en zei » Een oude kerel als ik heeft maar een paar uur in bed nodig.  Alleen al  vanwege de angst, nooit meer op te staan.  En gisteravond was ik toch al vroeg in bed!«
Vlot  genoeg voor zijn leeftijd ging hij de vijf treden naar het podium omhoog.  Hij groette de  musici met »Waarde broeders !« en de repetitie begon.  Eerst een vioolconcert van Bach,  het  tweede was er een van Mozart en het derde het vioolconcert van Elgar.  Dat concert kende  hij  niet zo goed, hij had het een keer gespeeld met een Japanse violiste in Londen.  Zij waren klaar en even over elf kwam de eerste kandidaat binnen.  Ze konden op tijd  beginnen en dan ook op tijd eindigen. 
De middag en de avond gingen net zo vlot.  In zijn kamer ondervroeg hij de drie kandidaten, maar geen van hen maakte op hem een  buitengewone indruk.  Werkelijk goede vioolspelers, je, zelfs beter dan die welke men  gewoonlijk voor de radio hoort spelen.  Maar ze waren dan ook al door de voorronden heen  gekomen. 
Hij besloot deze avond vroeg naar bed te gaan, maar eerst nog even in het Volkspark te gaan  wandelen. 
De volgende dag was het mooi weer en niet te warm.  Hij wandelde langzaam door het park  met de bedoeling om zijn koffie in zijn geliefde café te drinken.  Een paar meter voor hem,  in de zelfde richting maar aan de andere kant van het pad wandelde een vrouw.  Niet zo  jong  meer, grijze haren, een rok met lichte, kleine bloemen, sportschoenen.  Het beeld trof hem  in een klap.  Met enige verwondering hield hij de pas wat in.  Verwonderd, want de verschijning deed  hem  aan iemand denken.  En hij besloot hoe dan ook haar te volgen.  Tevreden stelde hij vast  dat  de vrouw ook van plan bleek, zijn café te bezoeken.  En geholpen door de grote parasols  boven de tafeltjes kon hij ongemerkt zijn vaste plaats bereiken.  Zij kon hem daar niet zien,  terwijl hij op het gemak haar kon bekijken.  De kelner ditmaal was een jonge man, die hem  niet kende.  Vandaar dat de begroeting zeer bescheiden maar wel vriendelijk was en hij was hier echt  blij  om.  Terwijl hij op zijn koffie wachtte nam hij zijn krant, van waar hij zijn slachtoffer eens  goed op nam.  Zij leek hem een landgenote of een Spaanse.  Men kon zien, dat haar haren diepzwart  geweest  waren.  Haar ogen waren verborgen achter de bijna zwarte glazen van haar zonnebril.  Maar  het meest opmerkelijk was haar nog jong-lijkende huid, die aan het hoofd en hals goed  zichtbaar was.  Die was gladder, dan men bij een niet zo'n jonge vrouw meer zou  verwachten.  Hoewel het terras er uitnodigend genoeg uitzag waren zij en hij nog de enige gasten. 
Hij  deed  zijn best zijn interesse niet te laten blijken.  Toch schrok hij, want zij stond op en kwam in de richting van zijn tafeltje lopen.  Ondanks  de warmte droeg zij dure, lichte zomerhandschoenen.  In haar linkerhand hield ze een mooi  barnstenen sigarettenpijpje.  En heel beleefd vroeg ze hem om een vuurtje. 
Hij ging nog  zodanig op in zijn interesse en verwondering, dat hij haar in het Italiaans antwoordde  » Neem me niet kwalijk, maar ik rook niet!«.   
De ogen achter de donkere zonnebril dansten en in de zelfde taal vroeg de dame  »Waarom zou ik een Italiaanse zijn ?« 
Eerst antwoordde hij niet.  Zij haalde haar schouders op en hij zei opnieuw » Neem me niet kwalijk«  Hij pakte zijn krant, ging verder met lezen terwijl de dame licht verstoord zich omdraaide  en  naar haar plaats terug liep.  Nog voor half elf kwam hij in het Concerthuis aan, maar zijn gedachten waren nog steeds  in   het Volkspark bij de opmerkelijke vrouw. 
De repetities begonnen en een paar keer trof hem  de blik van de concertmeester.  Hij begreep, dat hij er niet helemaal met zijn gedachten bij  was en dat was merkbaar.  Hij vond het jammer voor de kandidaten en toen hij hen na  afloop  als gebruikelijk naar achter vergezelde, verontschuldigde hij zich voor zijn gebrek aan  concentratie.
Bij het concert 's avond ging alles weer veel beter.  Alleen, toen hij na het  applaus na de laatste kandidaat terug op het podium kwam om zich buigend voor het  publiek  te bedanken, zag hij de vrouw opnieuw.  Op de vierde rij, de hoekplaats van het middenpad.   De aanwezigheid van de handschoenen was opmerkelijk.  Zij applaudisseerde, zoals hij dat  kende van de nieuw-rijken, die door heel Europa de muziekzalen bezochten.  Zij strelen  meer  hun handen, dan ze er mee klappen. 
Hij besloot een taxi aan te houden om naar het hotel terug te gaan.  De deur naar zijn  balkon  bleef dicht, hij nam een bad en ging naar bed.  Maar de slaap wilde niet komen.  Hij kreeg  hoofdpijn van al zijn overwegingen en gedachten.  Om twee uur hoorde hij een harde knal  in de kamer naast hem, maar hij wist niet, of hij al geslapen had en dit gedroomd had of dat  het realiteit was geweest.  Het was alsof  hem de bliksem op het zelfde moment getroffen  had  en bijna bewusteloos viel hij terug op bed.  Voor meer dan 40 jaren...   
⌛    ⌛    ⌛


»Mijn ouders zijn vanavond bij mijn grootouders, ik blijf buiten!  Kom je naar me  toe ?«  »Natuurlijk.  Wat gaan we doen ?« 
» Net als zes jaar geleden, ik wil schommelen !« 
» Is het veel te warm voor.  Je zult gaan zweten en een kou vatten.  Dan ben je weer  ziek en mag je weer het huis niet uit!« 
» Ja, en dan kunt je me weer niet zien, he?«  » Dat vind ik net zo vervelend als jij !« 
Zij holde naar de schommel. Haar benen zwaaiden dan lui van voor naar achter en weer  terug.  Ik  kon dan zien, dat ze in gedachten ver weg was.  Maar waarheen ?

Al haar 14 jaren was ze thuis geweest.  De enige ontspanning had haar de school gebracht.  Maar ze  was te ongeduldig voor de school en het leren. Nu zat ze in de stad in het middelbaar  onderwijs, op  een school, die door nonnen werd geleid. Daar waren alleen meisjes.  De enige jongens die  ze kende  - en dan juist in haar leven tot nu toen - waren haar broer Mauro, die van mijn leeftijd was,  en de  buurjongen van de andere kant Guido, die net zo oud was al mijn broer, 16 jaar. Haar vader,  mijnheer Fictualio had zijn wingerd direct achter onze huizen.  Haar moeder, was net als  mij  moeder, leidster in de kleuterschool.  Mijn vader, was net als de andere buurman, Bretalli  spoorman,  die ook nog twee dochters had, die een weinig ouder dan wij waren.  Achter ons huis in de flinke tuin was een grote boom, waar vanaf een van de takken de  schommel  hing. 
En weer achter de wijngaard liep de spoorbaan naar Faenza.   Tussen de spoorbaan en de wijngaard was ons riviertje, 's zomers maar 13 meter breed,  maar er was  altijd wel genoeg water om in te zwemmen.  Op en bij de rivierdijk waren wat kleine  bossages, die  altijd goed dienst deden als omkleedcabine, wanneer we gingen zwemmen.  
's Avonds na een warme dag, als het rond negen uur donker werd was de lucht vol geuren.   De geur  van de druiven en de ontelbare bloemen, die in de tuinen en langs de dijk bloeiden.  Na het  avondeten, dat bij ons natuurlijk ook om half acht op het programma stond, dan was onze  hele  omgeving overvol.  Vol van die geuren en van geluid.  De  krekels waren in een constante  wedstrijd  met de vogels, wie het meeste lawaai konden produceren.  Het kon mij nooit wat schelen,  wanneer  de dag voorbij en de avond begonnen was.  Ik was niet bang om in donker weg te gaan, ook  niet over  de velden.    

Het was na het avondeten, dat we samen de tuin in gingen.  Ornela droeg een witte, dunne  japon,  die al wat prijsgaf over haar al mooie lichaam.  En dat bij mijn moeder al een paar keer een  hoofdschudden had veroorzaakt.    Natuurlijk wist ik van de zaken tussen mannen en vrouwen, mijn ouders waren actief  genoeg! 
Wanneer de deur van de ouderlijke slaapkamer op slot gedaan werd, wisten mijn  broer en ik al voldoende, wat er zou gaan gebeuren.  Al gauw hoorden we dan onze moeder,  soms  hardop, soms zachtjes kreunen » Ahoj !  Ahej !  Jah !« En mijn vader lachte dan dikwijls  luidkeels  en riep soms » Nog een keer, kom op !«. 
Mijn broer spotte dan   » Nou staat ie op z'n kop !« en daarmee bedoelde hij vast niet zijn hoofd!  Dan renden we  zachtjes  terug naar onze kamer en we bleven door een spleet in de deur naar hun deur kijken.   
Ik herinner me twee keren.    De eerste keer probeerden ze gelijktijdig door die deur naar buiten te komen.  De  onderbroek van  mijn vader en mijn moeders nachthemd waren nat, alsof ze vergeten waren hun kleren los  te maken  alvorens de wc te gebruiken.    Bij de tweede keer was mijn vader naakt.  In zijn armen droeg hij mijn moeder. Haar knieën  waren  zo hoog opgetild, dat het nachthemd, dat mijn vader vanaf de borst bedekte omlaag viel als  een natte  dweil.  De blanke huid van dijen en billen was nat van het zweet.  Met haar armen rond  mijn vaders  nek probeerde ze een paar keer hem op de mond te kussen.  Mijn vader slingerde alsof hij  dronken  was.  
Toch was het niet dit aanblik zelf, dat ik de hele scene niet kon vergeten.  Dat kwam echter  door mijn  broer, die vlak achter me stond.  Toen mijn ouders beneden waren en we het geluid van  stromend  water hoorden, deed hij onze deur helemaal dicht en bleef er echter voor staan.  Ook op zijn  voorhoofd waren kleine zweetdruppels en zijn adem ging zacht-fluitend.  Ik schrok me  dood, maar  hij lachte zachtjes. Hij trok zijn nachthemd omhoog en toen schrok ik echt.  Hoe moet dat  ooit weer  goedkomen?  Zijn penis was minstens twee keer zo lang en stond als een boog omhoog !  Hij fluisterde » Dat zal jou ook eens overkomen, mijn kleintje !« En met twee stappen stond  hij, nu  zwaar hijgend vlak voor mij. » Nu niet meer kijken !  Niet kijken !« en toen erg snel » Je  moet hem  pakken!  Pak hem in je hand !« Voor dat ik me bewust was, wat er gebeurde, was de warme  trillende  staf in mijn hand en voor ik hem weer kon loslaten, spoot die.  Mijn broekje en mijn hemdje  waren  drijfnat als het nachthemd van mijn moeder.
» Zeg daar nooit iets over !  Spreek hier nooit  over !   Zweer het me, je moet het me zweren!« 
Eerst aarzelde ik en toen zwoer ik, dat ik het nooit zou zeggen.  Maar 's morgens vroeg,  vroeg ik hem  » Maar wat moet ik zeggen, wanneer mama naar mijn vieze kleren vraagt ?«  Lichte paniek in zijn ogen.  » Je hebt het gezworen, je hebt het gezworen !  Het beste is dat je nu naar de wc gaat en  vergeet je  broek uit te doen !« 
In het volgende half uur zwoer ik nog vele nieuwe eden !  Nooit meer iets onder ede aan  mijn broer  beloven!  Maar mijn verbazing werd nog groter, toen mijn moeder geen enkele opmerking  maakte  of boos werd.  Ik hoorde haar tegen mijn vader zeggen » Nu is Fabio ook een grote  jongen!«.  Maar  ik begreep daar niets van en ik zweeg. 
In de zomer van het jaar daarna waren we met z'n drieën naar het strand.  In  voorafgaande jaren  was het normaal geweest, dat we ons gewoon op het zand omkleedden.  Ornela, voor mij  onbegrijpelijk, aarzelde echter dit keer, terwijl ze me met de ogen zocht, voordat ze de  knoopjes  op  haar rug losmaakte en haar jurkje op het zand viel.  Toen ik naar haar toe liep, maakte ze  een zacht  geluid en draaide ze zich direct om.  Alsof ze zich tegenover mij moest verdedigen. Een  hand deed  ze omlaag, maar tussen haar vingers door zag ik dat haar buikje minder blank was dan  vroeger.   Allemaal zwarte haartjes als de snor van mijn opa. En op de plaats erboven waren nu twee  heuveltjes, waar bovenop een rood kersje prijkte.  Mijn handen vielen omlaag en ik  stamelde een  verontschuldiging.  Ornela schoot in de lach, wat beschaamd maar zei geen woord.  Wij bleven er maar kort.   
En 's nachts gebeurde, wat ik bij mijn broer had zien gebeuren.  Mijn onderbroek zat aan  mijn laken  vast!  En ik schaamde me.  Mijn moeder kwam naar boven, nadat ze me voor de derde keer  had  geroepen en ik nog niet beneden was. 
Nu vroeg ze aan me » Heb je dat nu wel zelf gedaan  ?« Ik kon  alleen maar knikken. En ik verbaasde me, toen ze me op mijn hoofd kuste !
Maar het  afscheid van  mijn kindsheid was nu wel achter de rug.  

De schommel knarste zachtjes.  Ornela was echt aan het schommelen.  Als een wit vogeltje  in het  donker-wordende avondlicht.  Toen haar rok omhoog woei liet ze het zo, ze had echt nog  last van de  warmte.  Zonder een woord wenkte ze me, dat ik haar moest volgen en ze holde naar de  rivier.   Zonder de daartoe aanwezige bosjes te gebruiken liet ze eerst haar jurk op de grond vallen,  dan haar  sandalen en haar broekje.  Een zachte plons en haar jonge lichaam was in het water  verdwenen.  Na  vijf meter kwam ze weer boven, zwaaide haar zwarte natte haren op haar rug en verdween  opnieuw.   Voor de tweede keer wenkte ze me, dat ik ook het water in moest komen.  Ik kleedde me uit,  behalve  mijn onderbroek, want ik voorzag, dat als ik nu het water weer uit moest, mijn  mannelijkheid zeker  aan haar zou moeten tonen, waaruit zij dan zou opmaken, dat ik haar wilde beminnen.   Maar tien  minuten na het bad begonnen was, kwam alles vlak achter elkaar.  Ik zwom nog een eindje  van haar  vandaan, vanwege de persoonlijke veiligheid, toen zij de oever al weer beklommen had en  als een  bruin-witte vlag, die door een vlaagje wind wordt beroerd, wegholde.  En ik zag haar de hele  verdere  week niet meer.     Onze relatie bleef in deze fase.  Kussen waren toegestaan en als ik dan eens spelenderwijs  een borst  aanraakte, greep ze me met alle kracht in mijn kruis.  Kort na haar zestiende verjaardag kwam ik van het muzieklyceum thuis.  Het was half tien  en ik  hoorde beneden mijn raam de schommel weer licht knarsen.   Zachtjes liep ik naar het raam toe.  Ornela lag min of meer op de schommel en had een  badpak aan.   Fernando stond voor haar.  Iedere keer, wanneer hij erbij kon, raakte zijn handen haar  borstjes aan  en duwde ze dan zo uit het badpak.  Wanneer zij het dichts bij was, kon hij beide kussen.   Fernando  was niet gekleed en zag eruit alsof hij net het water uitgestapt was.  Ik ging niet dichter bij  het raam  staan en wilde net weer terug lopen de kamer in, toen er twee schreeuwen klonken.   Fernando kwam klaar en Ornela was geschokt door deze eerste ervaring, die haar hele  badpak  besmeurde. Alleen had zij geen keus, ze kon niet uit de sterke armen van onze buurjongen  wegkomen. Toen bleek, dat ze een goede opvoeding van haar moeder had gehad.  Ze trok  haar  rechter knie op en trof keihard de jongen op het meest ongelegen ogenblik op de meest  ongelegen  plaats. Fernando opende zijn armen en Ornela holde weg.  De jongen viel over de  schommel, waar  hij luid moest overgeven. 
Ik kon niet in slaap komen, mijn gedachten liepen door elkaar als mensen in een  stationshal. Ik kon  niet helder denken.  In mij streden het verlangen om eens met haar naar bed te gaan met  die van  afschuw over haar gedrag tegenover onze buurjongen.   
Na de zomervakantie, waarin de met de hele familie een huisje gehuurd hadden in Milano  Marittima  ging ik voor twee jaar naar een muziekschool ter voorbereiding van het conservatorium in  Bologna.  
Toen ik daar in het tweede jaar was vroeg de dirigent van het conservatoriumorkest of ik  de  muziekbibliotheek wilde verzorgen voor hem.  Dankbaar en gaarne aanvaarde ik dat werk.   Onze  verhouding veranderde van zakelijk in vriendschappelijk en de volgende zomervakantie  vroeg hij  me, of ik op zijn auto wilde passen.  Hij zou met zijn vrouw een reis door Amerika gaan  maken.   Natuurlijk stemde ik toe en zo groos als een aap kwam ik per auto in ons stadje aan! 
De derde dag hoorde ik, dat Ornela zou aankomen uit Ferrara, waar ze de kunstacademie  bezocht.   Toen ik me de volgende morgen bij het raam van mijn kamer stond te scheren zag ik haar  voorbij  lopen.  Het was een hele vrouw geworden !  De dunnen lichtrode bloes was een ware  schatkist en de  lichtblauwe rok accentueerde haar mooie bruine benen.  Ik weet niet of het toeval of  volgens plan  was maar ze keek naar boven en riep luid » Mijnheer WitBaard, goede morgen!« 
Na de lunch spraken we af morgenmiddag naar het strand te gaan, natuurlijk met de auto.   Ik zou  haar van huis afhalen. Om vier uur belde ik aan en ze vroeg me binnen te komen.  Het was  doodstil  in huis.  Ze vertelde, dat haar ouders vanwege de verjaardag van een tante daar op bezoek  waren.   Ze riep me boven te komen, het was bijna donker in haar kamer door de gesloten  zonne-luiken.  Zo  drong in ieder geval de hevige warmte van buiten niet naar binnen.  Ze stond voor me en ik merkte, dat ze bijna even lang was als ik.  Ze sloot de ogen en kuste  me hard  op mijn lippen.  Van harte, maar niet vurig.  Ik sloot ook mijn ogen tot ik een zacht geluid  achter  haar hoorde.  Ik deed de ogen weer open en keek in de hare.  Zulke mooie ogen had ik nooit  eerder  gezien.  En ik merkte, dat ze begreep, wat ik dacht.  En zo werd ik haar slaaf.  Ik hoorde  opnieuw wat  geruis en het geluid van vallende kledingstukken.  Ik verstijfde, wilde zien of haar lichaam  zonder  kleren net zo mooi was, als het gistermorgen scheen in de volle ochtendzon. Maar iedere  poging om  mijn blik af te wenden werd door haar bestraft door haar ogen.  Als zweepslagen zonden die  stralen  uit, dat, zelfs al was ze naakt geweest, ik nog alleen die twee donkerbruine ogen en haar  vochtige  lippen, die iets geopend waren, kon zien.  Toen draaide ze zich om, om van haar bed een mini-bikini te pakken, die ze had  klaargelegd. En de  betovering was over.  Ik zag een prachtige rug en een hemels achterwerk. Met drie  bewegingen was  ze klaar voor het strand en een strandjurk verborg al het moois.  Ik borg haar baddoeken  in mijn  sporttas en we reden naar het strand. 
Op deze plaats reikt het bos bijna het strand.  De lucht was vol dennengeur vermengd met  die van  de zee.  Hier vonden we een lege plek in de schaduw.  We praten, we zongen samen, ik had  mijn  gitaar bij me.  We namen een bad, we zwommen en sliepen naast elkaar in de zon.  Het zout  van het  water maakte, dat er een wit vlies op onze huid kwam.  Toen de schaduwen weer langer  werden ging  ik naar het water terug om het zout af te spoelen.  Ik wilde me afdrogen en dan naar huis  terug te  gaan.  Toen ik terug kwam op ons plekje zag ik haar niet meer.  Maar wat geknars deed me  opkijken.   Daar was ze.  Ze was in het bos wezen plassen en haar bikini had ze uitgedaan.  Met haar  groene  baddoek probeerde ze het zout uit haar zwarte haren te verwijderen.  Dat lukte niet, noch  van boven,  noch vanonder. Als een beeld van een Griekse godin stond ze daar, ik had geen idee of ze  me wel zag. 
Tot ze vroeg » Zou je me niet eens even helpen ?« 
Toen we thuis kwamen was het al laat.  Ik had onderweg al voorgenomen, me de eerste drie  weken  niet te wassen, om zo de geur van haar lichaam niet te verliezen.   En zo sliep ik in. 
Maar zoals het met alle plannen van jongelui in de zelfde omstandigheden gaat, alles gaat  totaal  anders dan men zich had voorgenomen.  Ik zag Ornela niet meer, want die was naar de  familie in  Bologna gereisd, toen haar ouders daar vandaan terug waren gekomen.  En ik moest weer weg voor mijn verdere studies.   
In mijn brieven naar huis durfde ik niet mijn ouders naar Ornela te vragen, zelfs in de  Kerstvakantie  en in de Paasvakantie vroeg ik niet naar haar. 

Toen ik in juli naar huis kwam, vertelde mijn  vader  me onder het eten dat hij interessant nieuws had!  Ornela is getrouwd met een mijnbouw-ingenieur, die in België werk gevonden had.   Daarom was het ook zo snel allemaal gegaan.  Ze gaat daar met hem wonen.  Hij is acht jaar  ouder  dan zij.« 
Ik voelde me ziek en ging na het eten naar mijn kamer waar ik drie dagen bleef.   

De Derde Dag   

Ondanks de reis door de tijd werd hij uitgerust wakker.  Hij nam een bad en  kleedde zich, het ontbijt vergat hij.  De koffie in het Volkspark moest maar genoeg  zijn.  Kwart voor elf was hij weer in het concertgebouw.  De eerst kandidate moest  de Belgische mevrouw zijn.  Het orkest was al aan het stemmen toen hij het  podium opliep.  Zijn Goede Morgen klonk als altijd vriendelijk. 
De deur van de  andere toegang ging open en de jongedame kwam het podium op.  De zelfde klap  als gisteren trof hem, maar nu hier !  Alleen was het nu de jonge Ornela, iets ouder dan de beminde van destijds en ook,  zo scheen, het iets rijper. 
Maar de overeenkomst was meer dan treffend.  Ze liep  makkelijk, ogenschijnlijk zonder zenuwen, de viool losjes onder de arm, als was  het een fles wijn.  Na een handdruk met hem en de orkestmeester ging ze in positie  staan en keek afwachtend naar hem op.  Tsjajkovski stond op het programma. 
Na  de voorgeschreven tijd voelde hij zich niet goed.  Als hij nu nog een kwartiertje kon  hebben met haar, dan was zij de beste tot nu toe.  Maar - hij had die tijd niet meer  en hij had beslist niet het recht nu al een oordeel over een kandidaat te hebben.  
De repetities waren bedoeld om onderlinge afspraken te maken met de solisten  over de te nemen snelheid in bepaalde delen en de aanpassingen in verband met  de cadensen. 
Toen zij het podium verliet volgde hij haar naar het restaurant om wat  mineraalwater te drinken.  Zij bestelde koffie en kwam met haar kopje in de hand  naar de plaats waar hij al zat te drinken.
»Is het toegestaan voor het concert met  u te praten ?« 
Fabio voelde zich blij en haalde als antwoord de schouders op.  Maar daar had ze  niet op gewacht, ze zat al tegenover hem.  Ze sprak Italiaans, zodat hij haar vroeg 
» Bent u een mevrouw, of een juffrouw ?  En hoe komt het dat u mijn taal zo goed  spreekt?« 
Opnieuw bij haar dat zelfde lachje en het antwoord 
» Op de eerste plaats heb ik de man van mijn dromen nog niet gevonden.  Op de  tweede plaats, mijn ouders zijn beiden uit Italië afkomstig.  Mijn vader werkte als  ingenieur in een Belgische mijn.  Maar hij stierf als echte mijnwerker aan  stoflongen toen hij pas vijftig jaar was.« 
Fabio knikte en vroeg  » Woont uw moeder nog wel steeds in België ?«. 
» Ja, hoor!  Maar nu is ze ook hier !« 
Na dit antwoord nam Fabio haar met nog meer aandacht op.  En zij lachte weer. 
» Ik vind het jammer dat we daar straks niet even meer tijd hadden om te spelen,  maar ik begrijp, dat het reglement voorschrijft, dat ieder kandidaat evenveel  kansen krijgt, ook in de repetities.« 
Fabio antwoordde niet en zei kortweg
» Neem me niet kwalijk, ik moet nu terug  naar de zaal.  Tot ziens!« 
Hij stond op en de jonge vrouw stond ook op.  Zij legde haar hand licht op zijn arm  en zei tegen hem »Dank je wel!«
Nu lachte Fabio en keerde zich om. 

Volgens de algemene opinie vond men de derde avond de beste van de drie tot nu  toe.  Fabio vroeg zich oprecht af, wie er morgen dan zou mogen optreden. 
En wie in het  grandioze slotconcert.  Dat tevens zijn afscheidconcert van Wenen als dirigent zou moeten betekenen. 
's Middags was de officiële zitting van de jury, samen met de directeur van het  concertgebouw en Fabio als dirigent.  Hij had echter niet het recht om mee te  stemmen over de uitslag van het concours.  Maar zijn rol was nodig voor een zeer  speciale traditie! 
Het was de gewoonte om naast de twee prijswinnaars een derde  solist uit te nodigen, maar dan voor een totaal ander instrument.  Het werd dan  meestal een cellist of celliste. 
Fabio had de moed aan de jury voor te stellen, om, als afscheidscadeau de keuze  hiervoor dit keer alleen aan hem te laten.  Geheel onafhankelijk van de uitslag van  de jury.  De directeur was er eerst op tegen, maar toen de commissieleden het  voorstel wel steunden, stemde ook hij toe.  Toen dit gebeurd was, verontschuldigde  hij zich en ging direct terug naar de grote zaal en zijn orkest.  Daar bleef hij nog  een half uur werken.  Toen verliet hij het gebouw, moe en een beetje opgewonden.   
Het was een half uur na het tweede concert en de deuren gingen open om de jury,  in groot gala binnen te laten. Toen de zaal hoorde, dat Daniela Laterfanti - hun  favoriet - slechts de zevende prijs gewonnen had, brak er een hels kabaal uit.   Geroep, geschreeuw, gefluit !  Het was een schande.  Achter de coulissen lachte Fabio.  Zij nu, en al vaak eerder was de keuze van de  luisteraars een totaal andere dan die van de vakkundige mensen, zij had ook dit  keer geen echte prijs. 
Het was echt toeval, dat hij, toen hij het concertgebouw verliet,  Danielle  ontmoette.  Hij ging direct op haar af, enigszins verontrust door de tranen in haar ogen.  Hij  nam haar arm en fluisterde snel » Zeg tegen niemand iets, ook niet tegen je  vrienden, zelfs niet tegen je moeder, maar kom morgenochtend naar het café in  het Volkspark, om elf uur.  Dan drinken we samen onze koffie!« 
Zij knikte en met haar mouw wreef ze de tranen van de wangen.  Er stopte een auto  direct voor de plaats waar ze twee minuten geleden nog stonden.  Door de afstand  kon hij amper nog het gezicht herkennen, dat al in die auto zat.   

Het weer op die zondagmorgen was prachtig maar niet te warm. Hij was opgewekt  maar toch ook gespannen geweest de vorige avond.  Hij wilde niet nog een keer  alle narigheid van vroeger weer een keer beleven.  Hij voelde zich niet schuldig aan  de gang van zaken toen. Maar het kwam te vaak terug om nog aangenaam te zijn.  
Het had niets meer van seksuele fantasieën, had geen ontladingen tot gevolg, het  was belastend als een nachtmerrie met beelden, die aan oude engelse griezelfilm  deden denken.  Maar het was eens een discussiepunt geweest met zijn vriend, de  dirigent van het conservatorium-orkest. 
Fabio was op een feestje geweest en had een meisje op haar rug willen tikken.   Maar omdat zij zich juist omdraaide, kwam zijn hand breed op haar borst terecht  en hij had een flinke klap in zijn gezicht gekregen.  Met die vraag - waarom mag  een rug nu wel en een borst niet - was hij toen naar die vriend gelopen.  Die wist  ook van zijn eerdere avonturen.  Diens raad was toen geweest, dat hij altijd moest  zorgen voor compenserende alternatieven. 
En het vreemde zou zijn, dat die vaak  zich ook onbedoeld aanmelden.  En dat was bij hem ook gebeurd.  Achter het buffet van het restaurant in het conservatorium werkte ook een meisje,  dat voor zover ze al niet over in het oog lopende kenmerken beschikte, zij ook nog  goed wist deze,  ten toon te stellen. 
Ook Fabio viel voor haar charmes en zij vond  de knappe, jonge aankomende dirigent ook wel een leuk type om eens mee uit te  gaan. Dit gebeurde in de zomer, zeer kort nadat hij gehoord had dat Ornela naar  België was vertrokken.  Fabio beschikte nu zelf over een Vespa.  En Anna DiFurzi  logeerde een week tijdens die vakantie in Ravenna bij familie.  Fabio zou haar  ophalen.  Tevoren pakte hij een rugzak in met spullen, die hij dacht te gebruiken.   Verder voordeel was, dat een rugzak ook verhoedde, dat hij op zijn Vespa de hele  tijd met haar ruim aanwezige borsten in aanraking moest komen. 
Hij was van  plan naar het strand te gaan, dat hij heel zijn leven al had bezocht.  Moeilijkheid  was, dat ze daar om een uur of een, half twee zouden aankomen.  Veel te heet voor  het strand.  Dus dan eerst maar naar zijn plekje in het aangrenzende bos.  Bij  aankomst bleek, dat dit ook voor Anna veelbelovend zou zijn.  Terwijl Fabio zijn  rugzak leegmaakte, hoorde hij Anna achter zich bezig.  Hij had een stapeltje  kranten meegenomen, die hij nog moest lezen, er waren een paar stripboekjes voor  Anna bij.  Maar nu kon hij die vellen mooi gebruiken om zich een beetje tegen de  prikkende dennennaalden beschermen. 
Toen hij zijn bedje had gespreid, kwam  hij overeind en keek zoekend naar Anna.  Maar die lag al vlak achter zijn rug.  En  hij was stomverbaasd.  Alsof ze al jaren omgang met elkaar hadden, had zij zich  bijna geheel uitgekleed.  De textiel, die haar bovenmaten bedekte was onvoldoende  om een slip voor hem uit te maken.  En rond haar middel  droeg ze een kort  broekje met zeer wijde pijpen.  Hij wilde echt niet weten, of en wat er zich nog  onder ophield.  Fabio bromde iets van »Slaap ze!«, draaide zich om en hoorde, dat  Anna het zelfde deed. 
Of het uit een beginnende teleurstelling was, wilde  hij niet eens weten.  Na tien minuten naar het ruisen van de wind in de bomen te  hebben geluisterd was hij er aan toe om zijn ogen echt helemaal te sluiten, toen hij  Anna hoorde fluisteren » Niet doen!« Dat kon niet voor hem zijn en daarom  reageerde hij niet.  Even later klonk het »Houdt je handen thuis!«. Ik kom nergens  aan, dacht Fabio, die deed alsof hij sliep. 
Maar na weer tien minuten klonk het nu  harder » Niet doen, ik kan niet tegen kietelen!« Fabio hief het hoofd en zag Anna  wat schokkerig op de grond liggen.  Die zag nu ook, dat hij met haar narigheid  weinig te doen had.  Fabio ging zitten en draaide zich naar Anna.  Toen schrok hij  geweldig.  Zij was in een mierenhoop gaan liggen en die hadden in de rust van het ogenblik  haar lichaam geannexeerd.  Grote groepen mieren trokken over haar brede dijen  haar broekje binnen.  Fabio vloekte !  Nou dit weer.  Hij begon tegen haar te  schreeuwen. »Blijf zo rustig mogelijk liggen, blijf zo rustig mogelijk liggen en laat  mij maar gaan!« 
Het eerste wat hij deed, was het broekje van haar kond trekken.  Er bleek een klein  wit slipje onder te zitten.  Dat kwam ongewild met het broekje mee omlaag.  Maar  zo kreeg hij wel een overzicht van wat er zich allemaal afspeelde. » Ga in  Godsnaam niet wrijven, dan wordt het alleen maar erger!« Binnen handbereik zag  hij twee slagpennen van een vogel liggen en die kon hij goed gebruiken.  Met zijn  baddoek sloeg hij zoveel mogelijk mieren weg, die op het vlees zaten, liepen.  Maar  dat had geen effect bij de massa's haren.  Daarvoor gebruikte hij die veren.  En met  succes. Anna zelf had inmiddels haar bh omhoog geschoven en probeerde met de  baddoek de mieren van haar borsten te verwijderen.  Fabio vergat helemaal waar  hij mee bezig was, hij zag alleen maar het gewriemel van al die kleine diertjes, die  in hun doen en laten gestoord, zich heftig begonnen te verweren.  Door de  automatische reacties van Anna werd zijn werk nog bemoeilijkt.  Zij begon haar  spieren te spannen, waardoor er mieren bekneld raakten tussen haar lippen.  Fabio  wist niet anders te doen, dan met een kort »Sorry hoor !« hield met zijn vingers  haar verkrampte lippen van elkaar en ging ook daar met zijn veren aan het werk.   Maar ook dit bleek nog niet voldoende en hij zag maar een weg. 
Hij zei tegen haar » Ga op je schouders en je hielen staan en houd je benen van  elkaar  zoals ze nu zijn.  En ga plassen, doe je best om te passen !«  Hij had zich nog niet omgedraaid of hij hoorde, hoe zij gehoorzaamde.  Toen hielp hij haar overeind en samen liepen ze naar het strand, dat er nog steeds  verlaten, maar oh zo heet bijlag.  Zonder zich om haar te bekommeren liet hij ook  al zijn kleren vallen en trok haar mee de zee in.  Daar, net onder water bleven ze  tegenover elkaar zitten. 
Na twintig minuten was alle spanning wel weggeëbd.  »Ik ga onze spullen halen !« Fabio sprong op en holde de korte afstand naar het  bos, waar hij zich razendsnel afdroogde en zijn zwembroek aantrok.  Hij sloeg  nauwkeurig haar kleding leeg en borg dat, op haar bikini na, in haar sporttas.  Hij  liep terug naar de waterkant en gooide de bikini in haar richting.  Op het strand  ging hij weer op zijn kranten zitten.  Zij kwam in bikini uit het water en ging naast  hem zitten.  »Ik ga niet meer terug naar dat bos!«, zei ze kwaad, alsof hij het erom  gedaan had, volgens een voorgenomen plan.«
»Natuurlijk niet we blijven nu rustig hier zitten«.  Hij vroeg zich af, in hoeverre dit tegen haar oorspronkelijke plan ging.  Maar zij,  noch  hij hadden nu nog enige behoefte om elkanders lichaam wat verder uit te  proberen. Na een kwartier moest hij toch weer in actie komen. Anna vroeg, of er  hier ook mieren konden zijn, ze had tussen haar billen nog zo'n jeuk.  Even later  was dat nog erger geworden.  Dan liet ze haar broekje zakken en draaide ze zich  op haar buik.  Fabio moest wel kijken en wat hij zag deed hem weer schrikken. Het  stukje huid tussen anus en vagina was vuurrood, vol kleine rode stipjes, maar het  was niet open.  Wat doe je tegen het gif van mierenzuur ?  In zijn tas zat een doosje  met vaseline en daar smeerde hij voorzichtig de huid mee in. » Ik hoop, dat het  helpt, tenminste het jeuken moet minder worden.  Maar laat het even intrekken  voor je je broekje weer omhoog haalt.«

 Zelfs nu, na die vele jaren moet Fabio nog lachen om die twee blote billen, die zo  nog een half uur in de zon in het zand moesten blijven.  Maar zelfs het vermoeden  van een erotisch avontuur waren volkomen weggevaagd.
Zijn vriend-dirigent had  hartelijk om het verhaal gelachen en was van oordeel, dat dit nu een adequate  compensatie zou moeten kunnen zijn, wanneer de andere schrikbeelden terug  zouden komen.   

Fabio voelde zich nu in orde.  Hij zou een perfecte laatste dag in Wenen gaan  beleven,  daar was hij van overtuigd !  Een mooi afscheid als dirigent in een stad waarvan  hij hield,.  Een stad, beroemd om de muziek, die er al eeuwen werd ten gehore  gebracht.  Een reputatie, waaraan hij ook de nodige jaren had mogen en kunnen bijdragen. 
Om tien uur was hij in de Votifkerk voor de hoogmis.  Daarna zou hij maar 5  minuten nodig hebben om het Volkspark te bereiken.  En daarmee het  afgesproken ontmoetingspunt.  Hij volde iets van spanning rond zijn maag.  Toen hij de kerk verliet, had hij er geen rekening mee gehouden Daniela hier te  ontmoeten.  Ze zei eenvoud » Goede morgen!« en alsof hij haar vader was stak ze  haar arm in de zijne, terwijl ze de trappen omlaag liepen. 
» Verwondert het u, dat ik ook in de hoogmis was ?«  Hij glimlachte en knikte. 
» Het was de enige manier om het hotel zonder mijn moeder te kunnen verlaten  !! Na mijn doopsel heeft ze nooit een kerk meer van binnen gezien, zelfs niet als we  op vakantie waren.  Toch ben ik katholiek opgevoed.  Daar heeft mijn lieve vader  zaliger voor gezorgd.  Maar... dit alles moet ook ons geheimpje blijven, vindt u niet  ?« 
Toen ze zaten en hun koffie voor zich hadden staan, keek hij haar aandachtig aan. 
» Om duidelijk te maken, wat MIJN geheimpje inhoudt vraag ik je aandachtig te  luisteren.  Samen met bijna alle concertbezoekers had ik met hen dezelfde mening.  Maar vandaag is voor mij een bijzondere dag.  Ik zal hier mijn laatste concert  dirigeren.  Het wordt mij afscheid, zeker van Wenen en zijn muziekleven.  Vandaar  had ik het recht een wens te doen voor een afscheidscadeau.  En de toestemming  voor dit cadeau heb ik al gekregen.  Vanavond zullen de eerste en tweede  prijswinnaars kun concert opnieuw spelen.  Zoals gebruikelijk.  Ook volgens  gebruik kont er dan nog een concert, dat altijd door een andersoortige musicus  wordt gespeeld. 
Maar op mijn verzoek, mag jij nog een keer het concert van  Tsjajkovski spelen. Maar noch de journalisten, noch de toeschouwers zullen hier  te voren iets over horen of lezen.  Dus beloof me, dat jezelf ook geen woord  hierover tegen iemand zegt, ook nog niet tegen je moeder!  Ik kondig je persoonlijk  aan als de voor mij meest belovende soliste, die ook de publieksprijs heeft  gewonnen!« 
Tijdens zijn verhaal was haar gezicht rood geworden.  Twee grote tranen gleden  langs haar neus omlaag.  Ze stond op.  Liep de paar passen naar hem toe en kuste  zijn voorhoofd. 
De vochtige plek daar moest echter van haar tranen zijn.  Ook hij voelde zich ontroerd. 
Zijn stem trilde een beetje toen hij haar vroeg  » Heb je al plannen voor de vakantie ?«  Daniela had haar stem weer inbedwang toen ze hem antwoordde  » Dat hangt af van wat mijn moeder van plan is.  Ik dacht, dat ze weer hier in  Oostenrijk op vakantie wilde gaan.«   » Dan nodig ik jou hierbij uit een week in mijn huis te komen en ik geef je daar een  masterclass, waarbij we twee nieuwe concerten samen instuderen.  Naar jou eigen  keuze. Lijkt je dat wat ?  Maar ook hierover mag je niet met jouw moeder praten  !« 
Daniela begon hem nu uitgebreid te kussen en tussen door kon ze alleen zachtjes  zeggen » Dank u !  Dank u wel!«   

Na het tweede applaus klonk een oorverdovend applaus.  Dat nog luider werd, toen  Fabio terug op het podium kwam en zich tussen de orkestleden opstelde.  Hij  deelde in de dank aan solist en orkestleden.  Hij begeleidde de Rus uit de zaal,  dankte hem en feliciteerde hem met zijn succes.  Waarna hij weer op het podium  verscheen.  Voor hij een woord sprak ging zijn blik door de zaal langs de overvolle rijen met  de festival-vierende mensen.  Hij probeerde te onderscheiden of er nog familie en  bekenden van de solisten onder hen zaten.  En waar zaten de mensen van de pers  en wie waren er alleen gekomen om van de muziek te genieten ??  Op dezelfde plaats als eerder ontdekte hij de mysterieuze dame, nu in een zwarte  japon gekleed.  Alsof hij voor het orkest stond hief hij zijn rechter hand en op het  zelfde ogenblik zweeg de hele zaal. 
»Beste dames en heren.  Zoals gebruikelijk en zoals mijn collega's in vorige jaren  gedaan hebben vraag ik nu uw speciale aandacht voor de muzikale verrassing van  dit jaar.  U weet allen, dat ik nu, in uw Wenen, uw mooie stad mijn laatste  muziekwerken mag begeleiden.  Maar ik stel waarschijnlijk velen van u teleur,  wanneer ik u nu geen cellist, organist of trompettist kan presenteren.  Maar ik  weet, dat ik nu niet alleen aan mijn eigen speciale wens, maar ook aan de wens van  veel andere luisteraars kan voldoen, die hier vanavond ook zijn.  Als mijn  persoonlijke prijs verzoek ik hierbij Danielle Lanterfanti hier op het podium om  nogmaals met ons het vioolconcert van Tsjajkovksi te spelen en zij....«. 

Verder kwam hij niet.  De zaal sprong roepend en schreeuwend overeind en er  kwam nu al bijna geen einde aan het applaus. Verder spreken werd hem  onmogelijk gemaakt.  
» .... hier is zij dan !«  Maar dat hoorde alleen maar haar moeder, die overeind sprong en luid begon te  applaudisseren.  Toen ze weer ging zitten, was haar gezicht nog steeds bedekt met  een witte zakdoek.   
Spottend dacht hij aan een palet van een portretkunstenaar.  Fabio draaide zich  om geamuseerd en knikte naar de orkestleden.  Toen keek hij naar zijn soliste.  Op de neus na leek ze nu al helemaal sterk op haar moeder, meer dan 40 jaar  geleden. 
De zwarte lange haren.  Het mooie gezicht, de blanke huid van de hals en  schouders. 
Dat alles was naakt boven de diepblauwe lange avondjapon, die zoals ze zo stond  haar benen totaal verborg.  Aan de fier vooruitstekende borsten kon je zien, dat  haar ademhaling niet geheel regelmatig was.  Toen zij in zijn ogen keek, vielen alle vorige jaren weg !  Ofschoon hij er nu van  overtuigd was, dat ze niet naakt was, keek hij nog een keer.  Zijn blik zei haar » Sterkte, mijn beste !  Doe je best ! Succes!« Het moest haar  concert  worden. 
Toen na ongeveer veertig minuten de strijd gestreden was, durfde niemand zeggen,  wie gewonnen had.  De uitvoering van een concert is als een oorlog voor de  componist, wiens werk verdedigd moet worden.  
Fabio leidde Daniela naar achter, maar ze moest direct terugkeren, dan nog eens  en dan voor de derde keer.  Voor de vierde keer vluchtte ze in zijn kamer. 
» Kom, mijnheer Scuzioni, kom nog een keer met me mee ?« 
» Lieverd, je ziet toch, dat ik al half omgekleed ben, ga maar zonder mij !« 
» Nee, ik ga niet meer terug zonder u !« 
Hij pakte opnieuw zijn frak en dasje en twee minuten later stond hij opnieuw naast  haar op het podium.  Twintig journalisten stonden vlak vooraan en lieten hun  flitslicht daveren en maakten de ene na de andere foto. 
Daniela pakte opnieuw  zijn hand.  Hij hief die op en kuste de hare.  Toen was hij weg, holde hij naar zijn kamer.  Die hij drie minuten later weer had  verlaten, hollend naar een achterdeur.  Een bekende portier had een taxi voor hem  geregeld em toen men zich af begon te vragen, waar hij uithing, was hij al  verdwenen,  En niemand wist waarheen.   

Vakantie in Italië   

Het was 27 augustus, de voorlaatste dag van de logeerpartij van Daniela in Italië.  De oude huishoudster liep al te huilen als ze aan het afscheid moest denken. Ze  was van het meisje gaan houden als was het haar kleindochter. Fabio was al vele  jaren gewend haar Moedertje te noemen en hij gebruikte dat ook om haar aan te  spreken. Zij zelf stak er de spot mee, als hij haar zo zijn genegenheid wilde tonen. 
Nu zei hij tegen haar  » Ik ben het, die er spijt van moet hebben, dat ze ons weer gaat verlaten. Zou ik  dertig jaar jonger zijn, dan bleef ze hier !«« 
Moedertje antwoordde zuchtend »» Dan zou ik echt jong moeten sterven !«« 

Beiden speelden hun muziek met toewijding en overgave. De oude vleugel zou  straks een goede onderhoudsbeurt nodig hebben. Maar hij zorgde er ook voor dat  Daniela kon paardrijden. En gisteren waren ze samen naar het strand geweest. De  plaats waar hij zo veel herinneringen had liggen. De scholen waren al weer  begonnen en zodoende was het hier erg rustig. 
Volgens haar verhalen had Daniela verschillende vakanties aan zee doorgebracht,  maar nog nooit eerder in het vaderland van haar ouders. Beide ouders waren  steeds bang geweest voor heimwee, nostalgie en dat ze dan niet terug zouden  willen naar België.  
Toen Daniela het mooie water zag, vroeg ze, of je hier ook kon zwemmen.
Fabio  zei eerst nee, het is hier te gevaarlijk. Maar toen ze het voor de derde keer vroeg,  zei hij, dat ze niet konden zwemmen omdat ze geen baddoeken bij zich hadden. 
Daniela schoot in de lach en toen hij onder de eerste bomen van het bos een plekje  gevonden had om te kunnen rusten, draaide hij zich om. Luid lachend smeet zij  hem een bundel bonte, lekker geurende kledingstukken in het gezicht. Voordat hij  zijn gezicht weer daarvan had ontdaan, was ze al verdwenen. Op afstand een zag  hij haar de zee in lopen,

Alleen een zwarte slip bedekte haar prachtig onderlijf.   Toen ze na een half uur terug kwam, deed hij alsof hij sliep. Maar zij liep zachtjes  naar hem toe en het zeewater, dat uit haar haren droop, viel op zijn neus. 
» Maak alsjeblieft geen jonge vent van me,« smeekte hij luid, zonder zijn ogen  open te doen.
» Ben ik dan zo lelijk?« vroeg het jonge vrouwtje. 
Hij antwoordde » Ik weet bliksems goed hoe een jonge vrouw in jouw leeftijd er  uit ziet, ik weet alleen nu niet, of ik naar je moet kijken met de ogen van een man  van mijn leeftijd, of met de ogen van de jonge man van weleer !«
 »Wanneer u niet naar me zou kijken, dan zou ik u nu willen kussen !« 
Toen hij zijn ogen weer open deed, was ze zich met haar hemdje aan het afdrogen.  Het zwarte slipje zat als een tweede huid. Maar toen het hemdje werd gebruikt  voor haar rug danste twee kleine bergjes met een rode top, hard van het koude  water, vlak voor zijn ogen. Dat werd hem te veel, hij sprong op en holde het bosje  in. 
's Avonds onder het diner vroeg ze hem »» Wilt u er over praten?««  Hij schudde zijn hoofd en toen ze om elf uur naar bed gingen hadden beiden nog  geen woord gesproken. 

Maar nu is nu en zij maakten hun laatste repetities. Toen beloofde hij haar nog een  paar verrassingen. Hij wilde alles in het werk stellen haar verder te promoten, te  begeleiden op weg in een carrière, die haar moest voeren naar een top, die hem  vroeger voor zichzelf voor ogen had gestaan. Zo had zij meer kans, als hij ooit  gehad had. 
Nu zaten ze in de tuin met de grote boom, waar vroeger de schommel aan had  gehangen. Hij dronk zijn ijsthee en zij had liever een biertje. Ze zwegen, de hele  natuur zweeg onder de warmte van de dag. Het was een beeld van volmaakte  vrede. 
Toen Fabio opstond, zei hij, dat hij eten ging inkopen in het centrum.
                                                               

Het Weerzien... (2e deel)

Maar na tien  minuten was hij al weer terug.  » Ik heb een lichtblauwe auto met een Belgische nummerplaat in het centrum  gezien.«
Zijn stem klonk ongerust. » Ik vraag me af wat een Belgische auto in ons  stadje moet ?«  » Was het een Japans merk ?« » Ja, een Suzuki!« 
Daniela schoot in de lach   » Dan ken ik de chauffeur. Ik moet zeggen, de chauffeuse, want het is mijn moeder  ! «  Fabio was bang, dat het meisje zijn schrik zou bemerken.
 Daarom verliet hij de tuin  en ging hij weer te voet naar het centrum.  Toen hij na een uurtje terug kwam, hoorde hij onder de pergola twee vrouwen  hartelijk en vrolijk lachen. 
» Het idee, dat jij deze tuin en dit huis zo goed kent is voor mij het toppunt !  Woonde hier vroeger een oom van je ? «  » Nee, « antwoordde een oudere stem » dit zijn de tuin en het huis van de buren  van mijn ouders!« » Dat kan niet ! Dat is onmogelijk ! Fabio woont hier al vijftig,  zestig jaar!« 
Fabio, die nu het huis uitkwam zag de schrik op het gezicht van de oudere vrouw.  » Is hij die dirigent uit Wenen, van twee maanden geleden ?« 
Haar dochter stelde een tegenvraag, alsof ze haar moeder niet had gehoord. 
» Wil je beweren, dat mijn beschermer jouw oude buurjongen is ???« 
Het antwoord schokte de jonge vrouw een beetje. 
» Ja!«, klonk de scherpe stem van haar moeder, »» en vanavond ga jij met mij mee  naar Bologna, waar we in een hotel zullen slapen en morgen reizen we richting  België !!« 
Het gezicht van Daniela was nu nog roder dan dat van haar moeder. Toch zag  Fabio, dat ze moeite deed zich te beheersen.
Het duurde een paart minuten voor  ze wat kon zeggen.
» Mamma, luister nou eens alstublieft ! Ik ben 24 jaar, ik woon zelfs niet meer  thuis. En hier probeer je me te behandelen als een klein kind. Behalve dat, ik ben  hier al zes dagen in huis en ik heb hier heerlijk kunnen werken en mij ontspannen.  Mijnheer Scuzioni doet veel moeite voor me een goeie carrière op te bouwen. Hij heeft me beloofd me bij verschillende belangrijke muziektheaters te introduceren, waar hijzelf ook gedirigeerd heeft. Ik hoop nog erg lang, ook na jouw dood viool  te kunnen spelen. Zelfs dan, ik bid de Goede God, dat dat nog jaren duurt. Het is  mijn zaak om die hulp aan te nemen, die ik kan krijgen om mijn idealen te  bereiken. Dat snap jij toch wel, hoop ik ?« 
Fabio bewoog, uit zicht, zich nog steeds niet. Hij zag dat de ogen van Ornela vol  tranen stonden. Zij droeg nu een korte mantel, die voor Italië nu zeer geschikt was.  En onder de gele stof met grote oranje bloemen kon hij zien, hoe sterk haar  lichaam nog steeds was! Maar de ogen, die waren lang zo fel niet meer, als hij ze  eens had ervaren.  Hij begreep nu veel van haar verblijf in Wenen. 
Terwijl hij naderbij kwam lopen ging Daniela met haar rede verder 
» In Wenen was hij erg vriendelijk voor mij. Alleen om zijn plezier gaf hij mij een  grote kans te tonen wat ik in mijn mars heb. Ofschoon het zijn afscheidsfeest was  deed hij mij alle eer toekomen, een onbekend Belgisch meisje. Hij maakte me  duidelijk hoe groot mijn talent is, groot genoeg om van mijn hobby mijn vak te  maken ! Hij had geen enkele belangstelling voor mij, voor mijn lijf. En ook in de  afgelopen dagen was hij als een ideale vader voor mij. Zonder me als een kind te  behandelen, zoals jij nog ieder keer wil doen. We spraken over de toestand in Europa. Hij stelde dat hij vriend van iedere Duitser zou kunnen zijn, maar nooit van alle Duisters ! Hij heeft veel vrienden en kennissen in Polen en Tsjechië.« 
Spottende vroeg haar moeder » En hoe denkt hij over de bewoners van die  landen?«  Daniela deed of ze de spot niet hoorde en ging er serieus op in. 
» De vriendschap van Polen is net als vuurwerk. Prachtig, soms intiem, vurig, zeer  bont van kleur. Maar net als bij het echte vuurwerk, het duurt maar even ! Zelf  zeggen ze, dat ze het altijd weer makkelijk kunnen herhalen ! Tsjechen - en  Slowaken kennen een andere vriendschap. Die begint als een vuurtje, dat iedereen  met liefde verzorgt. Maar de volgende morgen is het nog net zo vurig en warm als  de avond ervoor. Je kunt het daar voor alles gebruiken. Maar als het eenmaal is  gedoofd, dan zal men erg veel moeite moeten doen, om een relatie opnieuw te  beginnen. Ik ben ervan overtuigd, dat wat hij erover zei, zijn vaste overtuiging was  en ik kon zijn beeldspraak goed begrijpen. 
» Ben je er van overtuigd, dat hij het over vriendschappen had en geen  liefdesrelaties beschreef?« 
» Zeker niet,« was haar antwoord » de maestro houdt niet van vrouwen. Nog  beter. Hij is bang voor vrouwen, achting heeft hij wel voor ze, maar al zou ik als  Delila voor zijn ogen dansen, dan zou hij alleen maar kunnen applaudisseren !« 
en wat zachter en als grapje » ik geloof dat hij zelfs al geen man meer is !« 
Haar moeder vroeg niet verder. 

Fabio vond, dat hij zich nu wel kon vertonen.  Hij groette de oudere dame beleefd, toen Daniela haar voorstelde.  Zij liet op geen enkele manier merken, dat ze elkaar al zo lang kenden.  Toch voelde Daniela de spanning die was ontstaan, zonder dat ze er een verklaring  voor vond. Het idee, dat haar moeder zo makkelijk de richting en de weg naar dit  kleine stadje had kunnen vinden, kwam pas 's nachts bij haar op. Ze ging haar  boven om wat te drinken en de wc te gebruiken.
Toen voelde ze zich wat rustiger,  maar dat duurde maar een minuut. 
Toen ze de deur achter zich dicht deed en terug de logeerkamer wilde ingaan, zag  ze tot haar grote schrik door het niet doorzichtbare raam van de slaapkamer van  de maestro het silhouet van haar moeder!!  Ze stond als door de bliksem getroffen.  Ze had nooit gedacht, dat haar moeder hier in huis zou blijven voor de nacht.
Ze  zou toch wel een kamer in een hotelletje gevonden hebben ? Maar waarom zou ze  nu in de slaapkamer van haar gastheer moeten zijn ?
Het enige antwoord kon zijn,  dat die twee elkaar van vroeger moesten kennen !!!

Zij had al afgesproken, dat ze met haar moeder per auto naar België zou  terugrijden voor het einde van haar vakantie. Nu dacht ze er over haar, op weg  naar huis in een of ander hotel onderweg haar moeder te laten opbiechten, wat de  hele waarheid is. 

Daniela was 's morgens  het laatst op. Zij voelde zich na deze zware nacht en het  korte slaapje niet echt lekker fit. Haar moeder kwam ze in de kamer tegen, die  haar hartelijk kuste. Toen voelde ze, dat er onder de idiote kamerjas, die haar  moeder droeg, geen andere kleding aanwezig kon zijn. Ze besloot bij haar plan te  blijven, niets vragen voor ze op weg waren. 
» Slaapt mijnheer nog ?«« was haar enige vraag.  Moeder glimlachte. 
» Jouw mijnheer is allang de deur uit om vers brood te kopen. Maar eerst eten we  en dan ga jij je koffers pakken. Direct na de lunch vertrekken we.«   

Het leven in België heeft haar wel helemaal uit de Italiaanse levensstijl gehaald ! 
In plaats van een siësta, moet je koffers pakken !  Om twee uur stonden de koffers in de auto.

Daniela dankte haar weldoener uitgebreid en hartelijk. Zij beloofde onmiddellijk te schrijven als ze terug was in  Parijs. 
Ze stapte in en maakte het zich gemakkelijk voor een lange rit.  Haar moeder hoopte nog een hotelletje in de buurt van Straatsburg, of Basel, of  Freiburg te kunnen bereiken.
Door haar moeite zich behaaglijk te installeren, had  ze geen aandacht voor wat er bij het afscheid van haar moeder met Fabio gebeurde. De grote blauwe hoed op het hoofd van haar moeder had een  belachelijke positie ingenomen en mijnheer Scuzioni had moeite zijn gezicht af te  vegen met een grote blauwe zakdoek. 

Haar moeder ademde zwaar toen ze zich achter het stuur liet zakken. De bloes was niet correct gesloten en ze had echt vijf minuten nodig om weg te kunnen rijden. 


Daniela wilde het gesprek niet opgeven, maar maakte de fout om op te merken, dat  zij, haar moeder, iets voor haar bleef verbergen, want de hoeveelheid parfum, die ze vandaag gebruikte was een veelvoud van het normale.
Ornela bloosde heftig en  de snelheid van de auto nam toe. 

Daniela kreeg een angstgevoel.
»» Wees eens lief en doe het een beetje langzamer  aan, wil je ?«« 
Ze waren Milaan al voorbij toen ze in slaap viel. In Como dineerden ze vroeg ze en om Zwitserland door te rijden hadden ze vier uur nodig. Even na tienen vonden  ze een hotel in Breisach, een stad met een Duits en een Frans deel. Haar moeder  ging direct slapen en Daniela kreeg geen kans haar vragen te stellen.   

De volgende morgen was Daniela al vroeg op en kocht een ansichtkaart in de hal  van het hotel.  
Aan een tafeltje schreef zij 
» Lieve professor van me ! Ik ben diep dankbaar voor alles, dat u voor me deed en  dat u nog aan mij heeft beloofd. Een vader zou zich niet beter en mooier voor zijn  dochter kunnen inzetten. Ik zal u mijn hele leven niet vergeten. En ik zal iedere  avond bidden dat we elkaar weer gauw in uw gastvrij en prachtige huis zullen  terugzien.  Uw Daniela .«      

Een vreemde familie...

voorjaar 1992
K.Orido


Jan Bomm was directeur van een fabriek, waar men stoffen weefde, verfde en bedrukte.
De fabriek deed het goed, de handel bloeide.
Jan was dik tevreden, alleen het feit, dat hij, 44 jaar oud zijnde al vijf jaar als weduwnaar door het leven moest viel niet mee.
Peter, zijn zoon deed het ook goed. Hij was juist als arts afgestudeerd. Zijn vader was erg gelukkig daarmee. Zijn zoon had zo zijn best gedaan, dat hij met 24 jaar dit al voor elkaar gekregen had.
Maar Jan had op de zaak wel een probleempje. Zijn secretaresse, die zwanger was, had aangekondigd, dat ze na de bevalling thuis wilde blijven om voor haar kindje te zorgen.
>Ja, ik ben zo ouderwets, dat ik pas weer terug wil komen, wanner de kleine op school zal gaan.
Zo bleef Jan met een vacature achter, die echter al gauw werd opgelost! Het resultaat mocht zich laten zien!~
Een jongedame van 19 jaar kwam het kantoor opvrolijken en na drie maanden kon Jan vaststellen, dat hij een perfecte keus had gemaakt.
De jongedame had juist haar middelbare studies afgerond en nu ging ze drie keer per week naar een avondcursus in de Hogeschool voor secretaresse. Boekhouden en steno had ze op de middelbare school al geleerd.
Twee keer had Jan haar niet op kantoor getroffen. Hierdoor kwam hij er achter, dat in de fabriek zelf een nichtje van haar werkte.
Het werk beviel Elfride uitstekend. Haar naam zou ook >uit de koelkast< kunnen betekenen, maar daar was ze al enige tijd uit!
De laatste maand op school had ook een »dolle dag« betekend, waarbij de leerlingen de leiding van de leraren over mochten nemen. Op die dag waren ale meisjes al negerinnen geschminkt, de jongens kwamen als piraten verkleed. Toen de meisjes ‘s middags onder de douches stonden om de huidverf te verwijderen, overvielen de jongens de was ruimten, stormden naar binnen en gingen ook onder de douches!
Elfride vertelde het hele verhaal later aan haar moeder, want daar had ze als enige dochter, zonder vader een zeer goede relatie mee. Anna Bon was 38 jaar en weduwe.
> Maar, mam, ik ben nog steeds maagd hoor !
 
De tweede keer, dat ze haar nichtje in de fabriek op zocht gebeurde er een klein ongelukje. Een pot met blauwe verf viel om en over het lichtgele bloesje van Elfride.
Het was helemaal haar geluksweek niet! Twee dagen eerder miste Jan het kopje koffie, dat zij hem aanreikte. En de koffie vloog over haar witte jurkje. ‘s Middags haalde zij een enorme ladder in haar nylons.
Haar moeder raadde haar aan een extra stel kleding mee naar de zaak te nemen, zodat bij verdere ongelukken zij in ieder geval de rest van de dag niet voor gek, of nog gekker, zou hoeven te lopen.
 
In de herfst moest Jan twee dagen naar Parijs. Het weer was regenachtig. Elfride, een sportieve meid, was om zeven uur al van huis gefietst. Bij aankomst voelde ze zich als anders op zondagmorgen, wanneer ze altijd ding zwemmen, door en door nat!
Dank zij de raad van haar moeder besloot ze zich direct even om te kleden. Eerst ging ze naar een douche in de fabriek om een baddoek te halen. Terug op kantoor sloot ze zich op in de directiekamer. Staande op het warme, hoogpolig tapijt trok ze haar natte kleren uit, die ze in de waskom smeet. Ze schoot in de lach, want haar zwarte panty kwam er maar half in terecht en begon een meertje op de grond te lekken. Net toen ze zich met de baddoek had afgedroogd hoorde ze gerommel aan de deur.
Ze schrok er best van! De directeur was vanmorgen vertrokken en daarom verwachtte ze nu niemand hier aan de deur voor 9 uur. Maar de directeur kwam wel naar binnen!!
Door een snelle beweging probeerde ze zich met de baddoek te bedekken maar, ook door de schrik, lukte dat maar half. Een borst en de bovenkant van haar buik werden door de doek bedekt!
>Nee me niet kwalijk, stamelde de totaal onthutste directeur Jan.
>Ik hoef alleen maar een paar documenten nog bij me te steken en dan ben ik weg! Tot vrijdag!
En terwijl hij langs Elfride liep, trok hij de baddoek zover omhoog, dat die tenminste nu ook haar buik bedekte. Twee minuten later was het of er niets was gebeurd.
Dit voorval vertelde Elfride niet aan haar moeder!!

Er gingen enkele maanden voorbij en Jan en Elfride raakten verliefd op elkaar! En toen werd ze door Jan uitgenodigd mee naar de Beurs van Parijs te gaan. Zij moest voor Jan in een hotel twee kamers reserveren, maar daar maakte ze, zonder iets te zeggen, een kamer van!
Een verrassing bij aankomst in Parijs.
    ○   ○   ○


Peter was niet blij, dat zijn vader weer een echtgenote zou krijgen, die dan nog zo’n 25 jaar jonger was dan hij.
De reactie van moeder Anna was totaal anders! Zijzelf wilde die man wel hebben, die veel te oud was voor haar dochter. Was zij zelf dan ook niet vrij ? Zonder iets tegen Elfride te zeggen belde ze naar Jan, wiens enige hobby de Duitse Literatuur was en vroeg hem haar een belangrijk boek te lenen. Jan vond het leuk op deze manier iets voor zijn aanstaande schoonmoeder te kunnen doen. Hij had alleen geen tijd en daarom vroeg hij Peter, of die dat boek bij Elfride’s moeder even langs wilde brengen.
> Dat boek is duur genoeg, wees er dus zuinig mee! Je kunt mijn auto wel even gebruiken, want ik reis toch met de trein.
 
In tegenstelling tot zijn vader was er Peter alles aan gelegen, om er als 24 jarige arts wat ouder uit te zien. Zo heb je al wat makkelijker toegang tot je toekomstige patiënten. Jan vond, wanneer je de veertig bent gepasseerd, je er best wat jonger uit mag zien, vooral wanneer je en veel jongere verloofde hebt!

De volgende dag ging Anna, direct nadat Elfride naar de zaak was in bad gegaan, bleef extra lang van het warme en geparfumeerde water genieten. Toen ze zich bijna had afgedroogd, hoorde ze de deurbel. Vanachter het gordijn keek ze naar beneden en zag een pracht van een auto staan. Glimlachend schoot ze haar badmantel aan.
Toen ze de buitendeur open deed, zag ze een jeugdig ogende man staan, die met prettige stem tegen haar zei
> Hier is het boek, waar u om gevraagd hebt!
Hij draaide zich om weg te gaan, maar haar stem hield hem tegen.
>Ik heb binnen twee minuten koffie, moet me alleen nog even afdrogen!

Peter ging naar binnen, nam plaats en hoorde water lopen in de keuken. Vijf minuten later kwam Anna de kamer weer in en zette twee kopjes op het salontafeltje.
Hierdoor merkte Peter, dat ze zich nog niet had aangekleed. Haar »tweeling« leed kennelijk een beetje vanwege de warmte. En toen ze met beide handen, terwijl ze op de bank plaats nam, haar kapsel omhoog stak, zag Peter, dat ze ook nog geen gelegenheid gehad had een slipje uit te zoeken. Hij kreeg een kleur, maar dat kon ze niet zien, want ze kwam naast hem op de bank zitten.
Drie uur later stond de mooie auto daar nog voor de deur!

Omdat Anna ‘s avonds nog geloofde, dat haar nieuwe geliefde Jan geweest was, zweeg ze tegenover Elfride. Die het verhaal dan wel van Jan zou horen. En Peter zweeg eveneens, omdat hij niet zeker was, of hij nu de liefde bedreven had met Elfride of met de moeder van Elfride.
Zo werd niemand iets wijzer over de laatste stand van zaken.
    ▾   ▾   ▾


Na zes weken kondigde Elfride thuis aan, dat zij en Jan twee maanden later zullen trouwen. Zij vroeg haar moeder, of zij haar aan Jan mocht voorstellen. Anna schrok hevig, ze was geschokt! Onmiddellijk weigerde ze Jan voor hun huwelijk te ontmoeten !
Deze belofte bereikte Elfride op het juiste ogenblik.
Want twee weken later bleek dat bij Anna de menstruatie gestopt was ! En dat verplichte haar eens flink met Jan te gaan praten. En hem te zeggen, dat hij dat huwelijk met Elfride maar uit z’n hoofd moest zetten.
Hij zou vader worden ! En met haar trouwen.
‘s Avond reed ze de auto de garage uit, nadat ze tegen Elfride had gezegd nog een afspraak met een kennis te hebben. Twintig minuten later belde ze aan bij Huize Domm. Het duurde even voor de deur open ging.
Peter stond in de deur en keek Anna strak aan. Ook zij zweeg. Zij was wel de eerste, die reageerde. Ze duwde hem opzij en vroeg> Is je zoon ook thuis ? Ik moet eens een hartig   woordje met hem spreken.
Peter stamelde perplex
>Ja, de zoon is thuis, maar mijn vader is er niet!
Hij had nauwelijks het laatste woord gezegd of het kon het totaal slappe lichaam van Anna opvangen.
Voorzichtig legde hij haar op een bank in de salon. Snel ging hij naar de badkamer, waar hij twee doeken nat maakte en ging terug de salon in. Anna lag nog op de bank. Langzaam maakte hij haar japon los en begon met de twee vochtige doeken haar lichaam te betten. Anna opende haar ogen, zag het gezicht van Peter en vergat haar boodschap. Zij dacht eraan, wat ze ooit eens gehoord had.
Er kon een spontane abortus optreden, wanneer men een te krachtig liefdesspel in de eerste weken van de zwangerschap zou beleven! Hier zou Peter een rol kunnen vervullen.
Een uur later toen Peter opnieuw bezwoer, dat hij de zoon en niet de vader was, stond ze zwijgend op. Ze ging naar boven, de badkamer in, gebruikte bad en toilet en ging terug naar beneden. Hier kleedde ze zich weer aan, na Peter gevraagd te hebben, of hij haar bh even wilde vastmaken en de rits van haar japon wilde sluiten.
Zo gebeurde het twee maanden later. Er werden twee huwelijke in de families gesloten.
 
Anna Bomm werd Mevrouw Peter Bonn kaj Elfride Bomm werd zo Mevrouw Jan Bonn.
 
Zo was het ook dat Anna een schoonzoon kreeg, die tevens haar schoonvader was.
En Elfride kon haar moeder ook als schoondochter beschouwen.

Dat was begrijpelijk, maar de geschiedenis ging door.

Anna en Peter kregen een tweeling, twee flinke zonen, Hans en Antoon. Het ging hen net zo goed la hun ouders.

En voor Elfride haar jubileum vierde had ze Jan een zoon en twee dochtertjes geschonken.
Maar hij had drie beurten nodig voor dit resultaat.

Toen was de familie werkelijk compleet !
    ▾   ▾   ▾
Toen Jan zijn zeventigste verjaardag vierde droeg hij de fabriek over aan zijn zonen Hans en Antoon. Het moest een intiem feest worden.

Toch waren er aanwezig
Zijn vrouw en hun zoon, dus zijn schoondochter en zijn schoonvader
Zijn schoonmoeder en zijn zoon, dus zijn schoonzoon en zijn schoonvader
Zijn twee zwagers en zijn twee neven
Zijn drie kinderen, dus ook zijn drie kleinkinderen.

Toch zaten er maar negen personen aan tafel!

Eet smakelijk en nog veel jaren voor jullie allemaal!

PS
Ik hoop, dat jullie geen rekenmachine nodig hadden !

Amerikaans Familiedrama

februari 1993
K.Orido

Marco opende langzaam de ogen. Eerst zag hij de wekker, die hem vertelde, dat het 5.24 was.
>Nee, dacht hij, > die kan mij niet hebben gewekt.
En met de overtuiging, dat hem niets was gebeurd, draaide hij zich weer om en sloot zijn ogen.
 
Ondanks de warme lucht en het zwakke licht in de kamer, die beide typisch zijn voor een tropische nacht schoof hij zijn naakte lichaam onder het laken. Maar dit lukte hem niet direct en toen begreep hij de reden. Hij was in de kennelijke staat van opwinding. Hij was zwaar en hard. Liggend rolde hij van zijn rug op z’n buik, maar dat verbeterde de situatie niets. Dus toch maar terug op zijn linker zij, dat ging dan nog.
 
Toen opende hij zijn ogen weer. Wat was er met hem aan de hand ?
Marco was niet die man, die zo maar opgewonden raakte. In de schemer zag hij alleen maar schaduwen in de kamer. Hij vergat, dat in het eerste ogenblik na het ontwaken de eerst werkende functie van het menselijk lichaam de reuk is. En juist hier vond hij de oorzaak van zijn huidige positie. De kamergeur was niet die, welke hij gewoon was.
 
Normaal werd de lucht in zijn kamer bepaald door de 13-urige zonneschijn buiten, die op het dak van de hotelvleugel scheen. Ondanks het feit, dat het rolgordijn de hele dag gesloten was, was de warmte goed merkbaar.
‘s Avond deed hij, voor hij in bed stapte, altijd dat gordijn weer omhoog. De muren waren van hout en glad en vier meter boven de grond. Halverwege was een rand aangebracht, die akelige, vooral kruipende dieren tegen hield. Bovendien hing boven het bed de overal aanwezige klamboe.
 
Toen hij onder zijn douche vandaan kwam, was er ook geen andere geur in de kamer geweest dan die van zijn douchegel en het water.
Nee, nu rook hij bloemen, tropische bloemen met hun diepe, zware lucht.
 
Hij ging rechtop zitten. In het halfduister maakte zich een wat donkerder schaduw los, die langzaam naderbij kwam. Hij kon niet meer ademen en zijn linkerhand zocht onder zijn kussen naar zijn pistool, dat hij altijd bij de hand hield.
 
> Niet doen !, fluisterde een lage vrouwenstem, die hij zich direct herinnerde. Het was die van de vrouw, die hij ‘s middags in het zwembad had ontmoet.
    ▾   ▾   ▾
Hij zat op de rand van het bassin, zijn benen in het blauwe water, dat een beetje rook naar het ontsmettingsmiddel, dat verplicht werd toegevoegd om ziekten te voorkomen. Hij dronk koud bier en voelde zich slaperig worden. Totdat de uitgang van het hotel openschoof. En ruimte schiep voor een vrouw, die in zijn richting kwam. En dat was praktisch dan alles!
Haar badkostuum mocht nauwelijks de naam badkostuum hebben.
De bustehouder bestond uit stroken, die niet breder waren dan de veters van zijn voetbalschoenen. Het broekje was van de zelfde stroken, er was alleen iets meer textiel, dat er uit zag als een ooglapje van een kaperfiguur. Maar dit alles was niet opzienbarend. Dat kende hij ook allemaal al van zijn thuisomgeving.
Nee, het verschil zat hem in dat, wat dit alles zogenaamd moest beschermen.
Het eerste verschil was al, dat de dames thuis een scheermesje gebruikte, voor ze zo’n badkostuum aantrokken. Deze dame had er kennelijk nooit van gehoord. In tegendeel. Zij had duidelijk haar tweede kapsel de nodige aandacht gegeven, zodat het witte stukje textiel een prachtig kader had gekregen.
Zonder zich te bewegen bleef Marco op zijn plaats zitten en deed zijn best niet in haar richting te kijken. Tot zij op een meter afstand voor hem bleef staan. Zijn adem ging zwaar, alsof hij drie zware koffers naar de derde verdieping van het hotel gedragen had. Ten slotte wist hij niet meer, wanneer hij iets anders bekeken had.
 
Daarvoor zorgde de vrouw zelf.
In het duits vroeg ze hem met lage stem
> Wilt u zo vriendelijk zijn en mij toe staan uw springplank te gebruiken?
Eerst snapte hij het niet. Maar toen zij haar hand uit stak en naar zijn zwembroek wees, stelde hij met schrik vast, dat die een paar maten te klein geworden was.
Zijn hoofd werd vuurrood en kwam zo aardig in de buurt van haar hele huiskleur. Zij ging naast hem zitten en keek rond om vast te stellen, dat zij beiden de enige badgasten waren. Dat verschafte haar kennelijk de aanleiding, de paar draadjes rond haar bovenlijf weg te halen.
Marco zag eerst, dat de kleur niet veranderde, haar borsten waren net zo bruin als de rest van haar lichaam. Twee volwassen appels met een rode kers er bovenop, die fier de zon trotseerden.
>Dat moeten een afstammelingen van de appel van Eva in het paradijs zijn, was het enige dat hij kon bedenken. > En nu snap ik ook in eens, dat die vent er voor gevallen is!
 
Niet luisterend naar het verhaal, dat de vrouw begonnen was, dook hij in het water, dat hem enige afkoeling moest bezorgen. Even was hij bang, dat het water op de plaats waar hij zich bevond, zou beginnen te dampen.
Zijn lichamelijk staat verhinderde dat hij zijn badbroekje verloor.
Maar het koele water hielp hem niet.
Het zwembad was hart-vormig. Hij zwom onder water naar dat gedeelte, waar hij boven water niet zichtbaar zou zijn. Dan kon hij de vrouw in de gaten houden en wachten tot ze wegging. Maar daar aangekomen, zag hij, dat ze al verdwenen was. Gelukkig, hij voelde zich meer dan opgelaten!
Hij probeerde daarom met de hand dat te bereiken, wat zij op een andere manier had willen doen. Zo kon hij niet blijven lopen! Maar op het ogenblik, dat hij succes had, ging het wateroppervlak een halve meter voor hem open en verscheen de lachende mond van de vrouw voor hem. Hij trof haar lichaam juist onder de borsten.
Haar lage stem vroeg hem > Waarom kon je nu geen twee seconden wachten? Ik ben gek op zulke limonade!
Maar hij was al tussen haar benen door gedoken en zwom met zo groot mogelijke snelheid weg. Aan de andere kant van het bad aangekomen trok hij zijn broekje weer omhoog en holde naar de kleedkamers. Hier bleef hij wachten tot het moment, dat de schaduw van de zon op de overliggende muur verdwenen was.
Gedurende het diner had hij haar niet gezien. Hij hoopte al, dat ze in het naastliggend hotel, dat maar een kilometer verder lag, te gast was. Op het balkon aan het eind van de gang, waar nog zes andere kamers gelegen waren, probeerde hij in een ligstoel wat te lezen. Maar het boek was niet zo goed, dat het zijn avontuur in het zwembad kon doen vergeten. Ieder woord en iedere beweging van die vrouw waren in zijn herinnering gebrand. En dat was niet veranderd, toen hij tussen zijn koele lakens schoof.
 
En zich dit nu alles realiserend, begreep hij ook, wat het was, dat hem nu in zijn bewegingen hinderde.   
Toen de vrouw zijn bed naderde tot op twee meter zag hij, dat ze het zelfde badkostuum droeg als vanmiddag. Alleen was het nu kurkdroog. En het leek hem ook niet zo beangstigend als toen.
> Laat me alsjeblieft met rust ?, vroeg hij fluisterend aan haar.

Maar ze gehoorzaamde niet. Met haar rechterhand lichtte zij de klamboe op. Zachtjes en laag lachte ze.
Marco drukte het laken wat vaster om zijn lijf, maar zijn voeten bleven onbedekt.
De vrouw lachte opnieuw zachtjes en met de zelfde lage stem zei ze
>Ik ben gek op mannenvoeten! Wist je, dat daar de ziel van de man verborgen was?
En haar lichaam viel op het laken. Met een hand nam ze zijn linker voet, zo stevig, dat hij zich niet kon bewegen. Langzaam draaide ze haar lijf naar onderen en recht voor zijn ogen verschenen haar verbrande billen met wat zwarte haartjes, waartussen zich zweetdruppels vormden.
De huid geurde betoverend, hij deed z’n best haar niet aan te raken.
Toen stak zij zijn teen in haar mond en begon te zuigen. Hij probeerde zich los te werken. Met haar vrije hand begon ze alles wat draad was aan haar lichaam weg te halen. Maar door haar zuigen, verloor hij de mogelijkheid om na te denken. Alleen de brandweer zou nog hulp kunnen bieden, maar het enige wat hem restte, was het wegschuiven van het nu verstikkende laken. Hij was zich niet bewust, dat dit nu juist datgene was, wat voor haar de laatste weerstand wegnam. Vlammen schoten door zijn hele lichaam, naar zijn buik en weer terug.
Hij maakte zijn lippen nat aan haar vochtige rug.
Haar huid begon te trillen en het zuigen werd harder. Hij begon nu zijn tong te gebruiken. Iets moest hem toch wat vocht geven?
Na een korte pauze begon ze weer op nieuw, nu wisselde ze van de ene naar de volgende teen. Haar rug kwam wat omhoog en het zweten werd sterker. Langzaam gingen haar benen van elkaar en Marco werd omhoog meegezogen.
Marco was geen maagd, hij kende meer vrouwen dan hij vingers en tenen had. Maar nu ontmoette hij een nieuw ongekend fenomeen.
Bij zijn neus voelde hij iets hards, maar al direct daarna werd zijn borst vochtig. Nu begon haar andere hand zich ook met zijn lichaam bezig te houden. Die hoefde maar weinig te doen, alles kwam knel te zitten tussen haar borsten. Haar lichaam begon langzaam dansend te draaien, steeds verder naar zijn gezicht. De oefeningen aan zijn tenen werd hem nu wel iets te veel van het goede. Hij begon te schudden. En wenste echt >Ga nu maar van mij af!
Maar het was te laat. Samen met zijn tenen, vloog alles wat hij had in de lucht. Haar lichaam kromde zich sterk, maar het onderlaken werd niet nat.
Langzaam zonk haar lichaam naast hem op bed.
 
Om iets te zeggen vroeg hij zacht
>Waar kom jij vandaan?
Weer het zachte lachje
> Ik werk in de Archipel als seizoenreisleidster voor een duits toeristenbureau. Maar ik heb nu zelf een weekje vakantie!
Even later voelde hij haar niet meer. Toen hij zijn hoofd ophief, zag hij, dat ze op haar knieën tussen zijn benen stond. Een beeld van Rodin in rood Carrara marmer. Maar veel levendiger. Ze zou zeker twee baddoeken nodig hebben, om weer echt droog te worden.
> Laten we nu maar stoppen met dit spelletje. We zijn allebei volwassen.
> Ik moet alleen lachen, om die bovenste kleine teen van je !
En weer was haar mond op zijn lijf.
Een kwartier later was alles achter de rug. Hij stond op om aan de wastafel wat water te drinken. Toen hij zich omdraaide, zag hij, dat zij zich nu in zijn laken gewikkeld had. Dat was hem niet onaangenaam. Zo kon hij nog twee nachten van haar geur genieten!
Het licht van de ochtendzon scheen al naar binnen toen hij wakker werd. Het laken op de grond was het enige, dat hem herinnerde aan wat hij had beleefd. Toen hij overeind wilde komen voelde hij iets vreemds. Om zijn dijen, op de plaats gehouden door zijn lid, lag een blad papier. Hij pakte het weg en liep er mee naar het raam.
In grote onregelmatige hanenpoten, maar in het engels geschreven, las hij
>Bedankt voor alles. Als het aan mij ligt, wil ik het graag nog eens over doen. Dat beloof ik je!
Martin vroeg zich af, wat ze bedoelde met het woordje »eens«? Ooit eens, of >nog een keer<?

Twee dagen later was zijn vakantie om. Dus moest hij de volgende dag zijn koffer pakken. Terwijl hij bezig was, bedacht hij, dat zij daar in al haar heerlijkheid minstens een uur op gezeten had, terwijl hij zich eergisteravond had staan douchen.

Drie dagen na zijn terugkeer op de universiteit bezocht hij zijn vader. Hij moest alleen zijn verdedigingspeech voorbereiden en hij zou als Dr. de universiteit verlaten. Mijn pa zal trots op me zijn!
Bij een kop koffie vertelde hij hem, wat hij zo in de vakantie allemaal gedaan had. Nu, niet alles.
 
Toen zei zijn vader tegen hem
>Ik heb ook een nieuwtje voor je! Nee, maak je geen zorgen, het is iets aangenaams! Ik ga weer trouwen! Als je nog een uurtje kunt blijven, zal ik je aan je nieuwe moeder voorstellen.
>Ben je wel zeker van je zaak?, vroeg Marco.
Maar op dat ogenblik ging de deur open en er stapte een dame de salon in.
>Mag ik je mijn verloofde voorstellen? , vroeg zijn vader.
De dame kwam naderbij en stak haar hand uit. Het was een hand die hij zich goed kon herinneren.
>Noem me maar gewoon Elise, - klonk een warme, zachte stem.
>Mijn familienaam is nu niet belangrijk meer nu ik die van jou en je vader ga gebruiken. Ik zal proberen een goede moeder voor je te zijn!
Ze lachte uit volle borst en hij zag, dat ze meende wat ze zei! Maar het duurde wel twee minuten voor hij haar handdruk kon beantwoorden.
En weer twee minuten daarna zat hij in zijn auto en scheurde weg!
De toekomst zou er voor de familie niet makkelijker op worden.

Hoewel zijn vader hem verschillende keren telefonisch voor een of een paar dagen uitnodigde, reageerde hij er niet op. Hij was vast van plan zich niet voor de trouwdag thuis te laten zien.
Na drie maanden kreeg hij een luxe uitgevoerde uitnodiging. Het was zover! Die zou twee weken later plaats vinden in de engels-protestantse kerk in de buurt.
Marco reageerde niet eerder, maar hij trachtte eerder dan ieder ander in de kerk aanwezig te zijn. Hij vond, dat hij er als zoon het recht op had.
De stoet die voorafgaande aan het bruidspaar binnen kwam, groepeerde zich om hem heen. Alleen de opa en oma van vaders kant zaten bij hem in de bank.
Het was allemaal wat tegenstrijdig, bedacht Marco.
De muziek werd gespeeld door een oud vrouwtje op een harmonium, dat minstens net zo oud was. Op de tafel in het midden stonden vier kaarsen rond een prachtig bloemstuk. De dominee droeg op zijn zwarte lange kleed een eurpees-ouderwets gesteven, brede witte kraag. Dat stak schril af tegen het sportief witte sportkostuum van zijn vader. De bruid in stralend wit met lange sleep, maar door haar sluier heen was goed te zien, dat armen, schouders en het boven deel van de rug ebbenbruin waren.
Alles ging, zoals het er normaal aan toe gaat in zo’n plechtigheid. Tot de lange, zwarte man toe kwam aan de gebruikelijke formule, die vlak voor de eigenlijke huwelijksvoltrekking wordt uitgesproken.
 
De dominee sprak
>Wanneer er iemand in deze kerk is, die een belangrijk feit kent, dat deze huwelijksvoltrekking ongeldig zou maken, dan moet die nu spreken of voor altijd zwijgen!
Het bleef twee seconden stil, tot Marco omhoog sprong. Hij wist zelf niet wat hem bezielde. Maar hij rukte uit zijn binnenzak de brief, die hem was achtergelaten op de bewuste morgen. Hij zwaaide er mee in de richting van de bruid, maar kon eerst geen woord uitbrengen.
Toen riep hij luid > Zij heeft reeds een man, aan wie ze beloofd heeft nogmaals het bed te delen!
 
De dominee stond aan de grond genageld. Een reactie op deze vraag was zeer ongebruikelijk.
De bruid had zich helemaal naar hem omgedraaid en keek hem hoofdschuddend aan.
Ook zijn vader had zich omgedraaid en zag nu, wie deze onruststoker was. Zijn gezicht vertrok van boosheid. Zonder een woord te zeggen trok hij uit zijn oksel een revolver en schoot in de richting van zijn zoon, die uit de bank gekomen was. Getroffen viel die op de grond.
 
 
De bruid holde naar hem toe, luid roepend >Nee! Nee! Nee!
Zijn vader drukte nog een keer af, maar omdat Elise zich over het lichaam van Marco gebogen had, trof de tweede kogel haar in de rug. Alsof een boom barstte, schoot een straal bloed over haar witte bruidsjapon. De vlek werd snel groter. Als een soort kruis bleef het op de beige tegels liggen. Net als die twee zelf. Zijn hoofd lag onder haar borsten, terwijl haar hand op zijn kruis terecht kwam.
Zijn vader bleef staan waar hij stond. De dominee reageerde wel. Samen met enkele mannen uit de kerk verhinderde hij, dat de man de vlucht nam.
En zo werd een kwartier later de bruidegom afgevoerd door de politie. En er kwam een andere auto om beide ontzielde lichamen naar een mortuarium af te voeren, nadat een in de kerk aanwezige arts hen voor dood had verklaard.

Vijf maanden later verkreeg de beschuldigde nog gelegenheid voor het »laatste woord«.
>>Ik heb alleen gebruik gemaakt van de mogelijkheden, die mijn land en onze staat ons biedt, om te voorkomen, dat ik de rest van mijn leven bang zou moeten zijn, dat mijn vrouw me met mijn eigen zoon zal bedriegen!<<
Zo gaat het in het leven. Men leeft met de nodige hartstocht, alleen soms veel te kort. Ook in de VS.
 

Het Panopticum..

De Geschiedenis van het Wassenbeelden-museum.

mei 1992

K. Orido.

De warme zonnestralen kwamen als smalle strepen tussen de gordijnen door de kamer binnen. Beate opende haar ogen zonder echt wakker te worden. De bedbedekking was eraf gegleden. Het rode dekbed naast het witte laken, als was het de vlag van haar vaderland. Van de vloer vandaan ging haar blik naar de spiegel boven de wasbak.
Na haar laatste vriendschap met een collega-fotojournalist was ze gewend ongekleed te slapen. Haar spiegelbeeld bekijkend bedacht ze, dat ze dit privilege zou moeten vergeten, wanneer ze weer een relatie zou willen hebben, die dan eens tot een echt huwelijk zou leiden.

De laatste week in Amsterdam at en dronk zij duidelijk te veel en misschien ook wel niet het gewenste voedsel en drankjes. Terug in Polen zou ze in ieder geval die bovenbuik weer kwijt raken, waar haar maag nu een duidelijke getuige was van het feit, dat de hollandse keuken haar goed was bevallen. Voordeel was, dat haar borsten zo wat kleiner leken, dan ze werkelijk waren. En zij zou in geen geval een nieuw, meer modieus badpak kopen, want dat zou betekenen, dat ze haar mooie buik zou moeten opofferen! Wie naar de kust ging of zo maar zonnebaden in een zwembad mocht er niet uitzien als een vermomde baardaap.
En die nieuwe vriend zou zeker vallen voor dat waar ze zo trots op was!
Alles overdenkend en nu werkelijk wakker geworden begreep ze waarom alles nu van het bed op de grond gekomen was. Ze had weer een nachtmerrie gehad! Ze had nu gedroomd van een man, die ze twee dagen eerder was tegengekomen.

Beate was deelneemster aan een journalisten-congres in Amsterdam, dat 8 dagen duurde. De eerste drie dagen was het thema de algemene journalistiek. De laatste week was gewijd aan de toeristische journalistiek. Bij een paar excursies had ze wandelingen gemaakt eerst door de Nederlandse hoofdstad en later door steden in de buurt. Alkmaar met de kaasmarkt
de bloembollenvelden, de stad van de Nederlandse regering Den Haag, de tweede koningsstad Delft, Rotterdam en Utrecht. Vandaag was het een rustdag. Voor morgen stond er een laatste reis op het programma, twee oude steden, Nijmegen en Maastricht in het zuiden zouden worden bezocht. Vandaar ging het dan per bus naar Hannover en de laatste etappe naar Warszawa per trein rechtstreeks.
Voordien had zij het idee gehad, dat iedere Nederlander, die niet afkomstig was uit de tropen of het mediterrane gebied een landsman of vrouw van haar kon zijn. De taal was barbaars voor haar. Nooit te leren voor Polen. Dat zal andersom ook wel gelden, dacht ze lachend.

Men had zich de tweede dag een ontmoeting met oud-landgenoten, die hier wonen georganiseerd. De poolse ambassade had haar best gedaan. Ze had ook Polen getroffen, die hier al na de tweede wereldoorlog waren achtergebleven en niet naar Engeland waren teruggekeerd.
Ook waren er, die al veel eerder in de Nederlandse kolenmijnen gaan werken, zij zelf of hun ouders. Maar wie ze ook sprak, allen spraken nog zeer goed hun moedertaal! En daar waren ze trots op.
Een oudere man bleek afkomstig uit de zelfde wijk als waar Beate woonachtig was. Zij nam de uitnodiging voor een bezoek graag aan.
Twee dagen eerder was ze er naar toe gegaan met de tram. De visite was echt op z’n pools. Veel drankjes stonden op tafel klaar tussen de diverse hapjes, ook naar pools gebruik klaargemaakt. Tijdens het gesprek bleek, dat een oud-nicht van de dame nog steeds enkele straten van Beate af woonde. Zou Beate zo vriendelijk willen zijn voor haar een pakje mee te nemen? Ze was ook op leeftijd en had het, ondanks Solidarnosze niet breed.

Omdat de tram en bus hier minder frequent reden, dan ze thuis gewend was in de avonduren, had ze besloten naar het hotel in het centrum terug te lopen. Maar al na drie straten had ze het gevoel helemaal de weg kwijt te zijn!

Ze probeerde met behulp van een kaart in de wachtruimte van een buslijn zich te oriënteren.
Maar vandalen hadden de verlichting vernield en dat wat van de straat naar binnen viel, was veel te zwak. Ze schrok, toen er een kerel onder het dakje kwam staan. De man zag er in deze lichtval zo ongewoon uit, dat ze hem altijd wel zou blijven herinneren. Groot, blond en slank was hij. Hij leek een paar jaar ouder dan zij was.
Hij sprak haar in het nederlands aan. Van schrik antwoordde zij in het pools. De man begon te lachen en verontschuldigde zich in zeer slecht klinkend pools.
>Wees bij, dat ik u kan helpen ! Ik heb jaren geleden uw taal geleerd, want mijn vader had in de oorlog een poolse kameraad in Londen. Die redde hij het leven tijdens een bombardement van duitse vliegtuigen. De pool was hem zo dankbaar, dat hij hem na de omwenteling probeerde te vinden hier in Nederland. Maar mijn vader stierf in 1950 en zo vond hij mij !
Via hem kon ik al een aantal auto’s naar Polen uitvoeren. En hij was hierdoor in staat een klein huisje met tuin in de omgeving van Torun, aan een meer te kopen. Ik mag altijd bij hem komen logeren, wanneer ik daar zin in heb. Hij boft, dat ik nog vrijgezel ben en geen familie meebreng! Want daar is zijn huisje niet op berekend!
> Ik begrijp dat goed, ik ken dat soort huisjes<, antwoordde Beate, nog niet helemaal van de angst hersteld.
>Waar moet u naar toe<, vroeg de man. > Ik moet opnieuw mij verontschuldigen. Mijn naam is Anton Kvistut. Ik breng u graag naar uw adres!
>Mijn naam is Beate Fruzova. Wanneer u me de juiste tram wijst, die me direct naar het stadscentrum brengt, ben ik al tevreden. Ik ben gewend alleen te reizen<.
Toch was ze nog steeds angstig. Na het warme weer van de vorige dagen was de avond nu heerlijk koel. Het bezoek bij de oude landgenoot had haar wat opgewonden en daar was de drank ook niet vreemd aan. Het pakje hield zij stevig onder haar rechter arm gekneld.

Wanneer die Anton aanstalten zou maken, haar iets aan te doen, dan had zij wat voor hem in petto, waar hij lang over na zou kunnen denken. Hij zou het voordeel van een kort rokje goed begrijpen! Het knietje lichten had ze van haar ouders geleerd. Het beste, maar ook voor de tegenstander het meest pijnlijke. Maar de man scheen niets anders te willen, dan haar thuis te brengen.
> Goed, als u me niet de tramlijn wil noemen, dan ga ik lopen!

Maar het weer hielp de man! De eerste regendruppels vielen al en bijna direct viel de eerste donderslag op enige afstand. De man kwam weer naar haar toe en opende zijn paraplu.
> Wees nu niet zo eigenwijs als iedere vrouw en neem deze paraplu nu maar!
En vanaf nu voelde ze geen regen meer. De man geleide haar via enkele straten en pleinen. Bij iedere hoek nam hij zijn arm om haar schouder. De laatste keer zelfs iets nadrukkelijker. Beate durfde niet reageren, want het onweer barstte nu in alle hevigheid los. De bliksem was verblindend. Ze sloeg haar armen om zijn lichaam en drukte haar hoofd tegen zijn borst.
En toen schrok ze opnieuw. Zijn lichaam was hard, als van steen. En dat wat hij in zijn broek had, was het hardst van alles. Zulke mannen kende ze nog niet.
Beate schreeuwde van schrik en draaide zich uit zijn omarming. Ze holde naar de volgende straathoek, waar juist een bus stopte om een stel luidruchtige jongens op te nemen. Ze vloog ook naar binnen en had geen gelegenheid meer naar haar begeleider om te kijken.
De chauffeur zorgde ervoor, dat ze verder de juiste tramlijn vond, die haar terug in de stad bracht. Na een heet bad droogde ze zich stevig af en kroop in bed.

Zelfs 33 uren na haar avontuur kon ze er niet om lachen. Nadat ze uit bed was gekomen stapte ze weer onder de douche, alleen al om een helder hoofd te krijgen. Tijdens het aankleden keek ze verschillende keren in de brede spiegel die in de badkamer hing. Wat een geluk, dat die pierlala niet gedaan heeft, wat bijna iedere man wel met een vrouw wilde doen!
Als ik weer thuis ben zou ik deze belevenis als een verhaaltje kunnen vertellen, nietwaar ? Ach, beter van niet. De collega’s zouden zich nog lang doodlachen om haar »avontuur« in Amsterdam.

Na het aankleden ging ze naar het restaurant om te ontbijten. Ze vond een vrije plaats aan het tafeltje bij een vrouw, die ze ook als deelnemend journalist herkende. Zij bleek Française te zijn, die als taak had meegekregen een rondrit per fiets door Nederland te organiseren.
>Wat gaat u vandaag doen?<, vroeg Beate.
De collega antwoordde
> Ik heb een gratis tip voor u. Ik heb de eerste halve vrije dag doorgebracht in het wassenbeelden-museum ! Dat is vlak bij het hotel hier, tegenover het paleis. Dat is erg interessant, vooral wanneer men zo iets nog nooit gezien heeft. In die ruimte is het ook bij hitte altijd koel, anders smelt de was! Ik ben vast van plan, dit in mijn reisprogramma op te nemen voor de dag, wanneer mijn »optocht« hier een dag zal rusten.
Zij namen afscheid na het eten en Beate ging naar haar kamer om haar tas te halen.

De tentoonstelling liet zich gemakkelijk vinden. Net een winkel tussen alle andere winkels in de drukke straat. Ze kocht een kaartje en een geleide-boekje en ging naar binnen. Er waren al enkele gropen, die door oudere mensen werden geleid. Maar een jongeman was er bij een groep scouts. >Goede collega’s!, dacht Beate.
Het was er nu al aangenaam koel. Zelfs de vele bezoekers konden de wasfiguren niet met hun lichamelijke warmte in gevaar brengen. 
Ze moest wel even wennen aan het gedempte licht en de typische geur van de was en de kleding, waarin de figuren was gestoken. Deze waren in groepen bij elkaar geplaatst, zodanig, dat je zelfs als onbekende kon begrijpen, dat ze op de een op andere manier bij elkaar hoorden. Toen ze een andere kamer in liep, zag ze een beeld van iemand, die echt helemaal onbekend was voor haar. Ze pakte de toelichtende folder, die ze gekocht had om te zien, of er iets over die persoon was beschreven. Iemand, die met een groep was binnen gekomen, zag haar zoeken.
>Dat is een student, die zich in de laatste oorlog dapper heeft gedragen!
Beate bekeek de figuur wat beter en vond, dat ze toch wel erg bewonderenswaardig er in geslaagd waren, iemand zo af te beelden, letterlijk!
Ze schrok op eens. Want ze dacht, dat deze figuur haar een knipoogje gaf! Dat kon toch niet!
Maar toen hief het figuur zijn hand op !!!
Met een gil holde ze de kamer uit, gevolgd door een enorm gelach achter zich. Van de hele groep scouts, die ook binnen was gekomen.
In de kleine bar kwam ze met een glas mineraalwater wat bij.
En zo kwam ze weer bij de ontmoeting met die vreemde kerel de vorige avond.

Dan begon ze aan de rest van haar rondgang. Maar ze herkende maar weinig mensen. Ja, die van de minister-president, die kende ze wel van gezicht.
Aan het einde van deze zaal schrok ze opnieuw. Daar stond weer een figuur apart. eerst dacht ze weer aan de zelfde rare grap, maar toen zag ze dat het een echt wasfiguur was.

Ze ging naar de dienstdoende zaalwacht en vroeg hem, wie die figuur moest uitbeelden.
De man antwoordde niet en draaide zich om. Beate vond dit maar vreemd. Die man, die hier wellicht al jaren werkt, zou niet weten, wie die man was?
De groep scouts kwam weer langs en de jonge leider hoorde, dat ze opnieuw een poging deed iets van de zaalwacht te weten te komen. Nu liep de man zelfs weg !
Beate ging de zaal uit, maar halverwege de deur kwam de scout-leider naar haar toe. Hij vroeg of ze even mee terug wilde lopen. De zaal was nu leeg.

> Die kerel daar is de oorzaak van een brede politieke discussie! Ze beeldt een man uit, die zo’n 130 jaar geleden, in 1861 ter dood is veroordeeld, als laatste hier in ons land. Veel personeel, vooral de ouderen hebben een hekel aan deze figuur. Daar moet je toch niet trots op zijn ? Niemand spreek meer over hem, want hij is de personificatie van het slechte in de mens, van de misdaad.
Beate vroeg > Maar waarom stond men er dan op, om hem hier in het museum op te nemen?
De jongeman antwoordde
>Omdat zijn misdaden nu weer actueel zijn ! Men noemde hem de Nederlandse Blauwbaard. Studenten schonken de figuur als scherts. Maar de directeur eiste, dat hij niet in zijn »werkkleding « werd opgesteld, maar gewoon in de kleding van zijn tijd. De was is te kwetsbaar voor iets half naakts. Nu vervult het de taak van waarschuwing aan de misdadigers van onze tijd.
Maar Beate vroeg verder
>Maar hoezo dan als held? Ik vind er weinig heldhaftigs aan ! Zijn misdaden zijn toch geen heldendaden ? Hoe was zijn naam ?
> Hij verkrachtte negen meisjes en vrouwen, waarvan hij er zes vermoordde ! Zijn naam weet niemand meer precies, maar men zegt dat hij Anton Kvistut heette !

De hele zaal draaide rond het hoofd van Beate en de vloer kwam naar haar toe!
Toen ze de ogen weer opsloeg, zag ze de jongeman op de knieën naast haar. Hij deed pogingen haar bustehouder los te maken. 
Ze vroeg
>Wat ben jij nu aan het doen ?
De jongeman schrok. Hij had niet gezien, dat ze haar ogen weer open had. Met een kleur op de wangen zei hij
>Ik heb geleerd, dat je de mens, die flauw valt ruimte moet geven om weer adem te halen.
Zij antwoordde
>En de volgende stap is zeker mijn broekje naar beneden trekken !
Ze sprong kwaad overeind en was binnen drie minuten het gebouw uit. Ze had er genoeg meegemaakt!

De laatste nacht sliep ze bijna niet. Zo, direct, nadat ze haar ogen sloot zag ze een paraplu, waaronder een wasfiguur haar tegen de regen probeerde te beschermen. Een wasfiguur, zo stram en koud, alsof hij 130 jaar geleden was overleden.

Nachtrit..

voorjaar 2005

Het gebrom van de toch niet zware automotor was erg monotoon in de stilte die er heerste en Peter was blij met zijn besluit de draagbare CD-speler bij zich gestoken te hebben.  Zo kon hij ongestoord genieten van zijn eigen muziek.  En daarbij de aandacht die hij voor zijn nachtelijke rit nodig had niet te verliezen.  En zijn passagiere niet te storen in haar slaap. Die was wat onderuitgezakt in de stoel naast hem, maar veel verder kon ze niet door de gordel die ze om had.  Dat had wel een korte discussie gekost om haar zover te brengen, maar hij zou niet weggereden zijn met haar, wanneer ze geweigerd had.  Haar enorme rode haarbos bedekte de hele bovenkant van haar stoel en stak donker af tegen het grijs van de bekleding.  Heel vaag merkte hij, dat de zeer bescheiden parfum die ze duidelijk gebruikte door de hele auto getrokken was.  Niet onaangenaam, maar net niet te  bedwelmend voor een autorit.
Vorige week was de buurman bij hen aan de deur gekomen.  Zijn vrouw had hem binnengelaten, hoewel er weinig contact met deze mensen was.  De vrouw van de buurman was een carrière-mens en mede daardoor konden zij zich zo’n groot huis permitteren.  En zij voor zichzelf een uitgebreide garderobe, die er toe moest dienen de weinige lichamelijke kwaliteiten op z’n  best te doen uitkomen.  Maar dat was dan ook het enige geluk wat ze kennelijk hadden.  Hun enige zoon was als militair bij een vredesmissie voor de UN door een verkeersongeluk omgekomen en hun dochter had een zo’n moeilijk karakter, dat ze al twee jaar in een internaat was ondergebracht.  Peter had daarover al eens tegen Dora zijn vrouw, gezegd, dat dit de mensen eigenlijk wel goed uitkwam.  Maar dat was een uitzondering geweest, dat ze over deze buren samen hadden gesproken.
De buurman was met de deur in huis gevallen.  Zijn schoonmoeder was ernstig ziek, ze konden ieder ogenblik gewaarschuwd worden om naar huis te komen.  Het grote nadeel was, dat die in het buitenland woonde en ze dus zouden moeten vliegen.  Maar de volgende week kwam hun dochter thuis voor vakantie uit het internaat.  Die zouden ze moeten ophalen, want ze konden haar niet toevertrouwen alleen met de trein te reizen.  Het risico, dat ze het thuis zou bereiken was te klein, ze hoefde maar een jongen tegen te komen en ze zou alles om zich heen vergeten en met hem naar het eind van de wereld reizen.  Als de buurman, - wanneer ze opgeroepen zouden worden - in dat geval hun dochter op willen halen, dan waren ze die zorg kwijt.  Het hoefde zeker niet voor niets te gebeuren. 
Dora kreeg enig medelijden, dit soort ellende vragen de mensen niet zelf dus - ze keek me aan met een blik, die ik goed kende - ik moest gewoon de buurman gerust stellen.  Maar voor ik definitief toezegde, wilde ik wel eerst enige verdere informatie.
Het internaat bleek wel enige honderden kilometers ver weg te zijn, ergens in het middelgebergte.  Maar ik was er ooit eerder geweest.  Ze zou op vrijdagmiddag klaar zijn om afgehaald te worden, zodat we nog voor middernacht weer thuis zouden zijn.  Dora bood aan Emma in de logeerkamer onder te brengen, zodat ze bij ons op de terugkeer van de ouders zou kunnen wachten.  Dat de informatie niet voldoende zou zijn, merkten we pas ruim een week later.  Daar had Peter ook op dit ogenblik nog geen notie van.
Gisteren had Dora echter wel een voorgevoel.  Toen ze ‘s avonds hun glas wijn dronken voor het naar bed gaan stelde ze voor om » het vrijdag-ritueel« een dag te vervroegen en Peter nam dit graag aan.  In de loop van de jaren van hun huwelijk was het seksuele leven gereduceerd tot de vrijdagavond.  Peter begreep de afgenomen behoefte van zijn vrouw wel; dat was begonnen, nadat ze in de menopauze was terecht gekomen.  Maar van deze avond werd dan altijd wel ruim gebruik gemaakt, zodat eigenlijk ook het programma van de zaterdagmorgen steeds vastlag.  Uitslapen en een gemeenschappelijk, uitgebreid bad, waarna de huissauna nog een uurtje werd gebruikt om op adem te komen.  Voor beider gemak was hier nooit discussie over noodzakelijk.
De route die hij nu reed had hij slechts een keer eerder gereden, maar dan wel ‘s zomers op  vakantie zijnde.  Zijn vrouw was niet zo dol op de bergen.  Hij had de route die morgen in tegengestelde richting totaal niet herkend.
Hij reed nu met aan zijn rechterhand een steile bergwand.  Wanneer de weg omhoog liep, kon hij in het licht van zijn koplampen de houten constructies zien, die de weg tegen vallend bergpuin moetsten beschermen.  Aan de linker kant liepen de twee rijbanen met direct daarna de vangrail, die het verkeer moesten beschermen bij een ongeval zo’n acht meter lager in de rivier te storten.
Peter keek nog een keer naar Emma, die er volkomen ontspannen bij lag.  Hij had vandaag al een aardige indruk van het meisje gekregen.  Het plan was geweest om na het avondeten van het internaat weg te rijden.  Dan zouden ze rond 11 uur thuis kunnen zijn.  Maar al voor het eten was ze bij hem gekomen met het dringende verzoek, of ze nog bij de afscheidavond aanwezig mocht zijn.  Haar vader was kennelijk vergeten, dat dit op het programma stond, anders had hij dat wel gezegd !  Peter had daar inderdaad niets over gehoord, want dan zou zijn plan er wel anders hebben uitgezien.  Maar hij wilde dan wel haar zin geven op twee voorwaarden.  Om tien uur reed hij weg en niet later en de tweede was, dat zij geen alcohol zou drinken » of anderszins«.  Hij had geen zin om in een naar braaksel ruikende auto te moeten rijden. 
Door haar medewerking kon aan dit plan gevolg worden gegeven en om een paar minuten voor tienen waren ze de poort van het internaat uitgereden.  Haar weekendtas lag achterin de kofferbak, ze had nog wel een knuffel, die op de achterbank terecht kwam.
Peter schrok geweldig toen er links onder de vangrail door een dier in het licht van zijn koplampen verscheen.  Hij stond boven op de rem, maar er gebeurde gelukkig verder niets.  De motor was afgeslagen, maar die deed het weer direct.  Alleen Emma was wakker geworden door de schok.  Ze keek wat suffig om zich heen.  In het oranje-gele licht van de dashboardlampjes leken haar haren nog roder dan ze al waren en daar kon het kleine blauwe licht van de digitale klok geen verandering in brengen.
» Mag mijn stoel wat naar achter ?«
» Dan moet je aan dat kleine handeltje rechts even trekken !«
Nadat dit geregeld was strekte Emma eerst haar lange benen lui uit en trok toen de knieën omhoog.  Hierdoor viel haar blauwe rok een eindje terug en kwam een deel van een mooi gevormde dij, die in een beige panty was gehuld, te voorschijn kwam.
» Ik moet plassen!«
» Jammer, maar het toilet is al een week buiten dienst«, grapte Peter.
» Maar je wilt toch zeker niet, dat ik het zo maar laat lopen ?«
Peter besloot deze opmerking ook maar als grap te beschouwen.
» Wanneer we een eind verder zijn, dat is onze buurman de berg verdwenen en dan krijg jij gelegenheid om te doen wat je moet doen!  Nog even volhouden !«
» Ik hoop wel, dat het niet te lang duurt!« zei Emma.
Maar Peter wilde in deze omstandigheden toch ook niet de snelheid meer verhogen.
Tien minuten later kondigde een bord aan, dat er een helling omlaag zou volgen en inderdaad de bergwand was ineens vervangen door bomen.  Een uitgebreid, in het nachtelijk duister zeer donker bos strekte zich nu rechts van de weg uit.
» Zo, de eerst mogelijke ruimte zal ik gebruiken om de weg te verlaten en dan kun jij net zoveel bos gebruiken als je denkt nodig te hebben.«
Het meisje kwam half omhoog en voor Peter begreep wat er gebeurde, stroopte zij haar panty al van haar benen omlaag.  De schoenen deed ze gelijk weer aan.  De panty bleef als een grijs hoopje half onder de stoel liggen.
» Dat hoef ik zo niet meer te doen!  Scheelt weer tijd !«
Na een paar honderd meter zag Pater, dat er een smalle weg het bos inliep.  Hij stopte, reed tien meter terug en ging een klein stukje het bos in.
» Wil je het licht aanlaten, zodat ik mijn billen niet openhaal aan de struiken ?«
Peter lachte kort.  De deur ging open en met een plof weer dicht.
Wat nu gebeurde had hij niet verwacht.  In plaats van zich een weinig opzij van het pad terug te trekken, stelde Emma zich op zo’n vier meter voor de auto op en in het volle licht van de autolampen tilde zij haar rok omhoog, die ze met een handig gebaar achter over haar schouders naar boven trok.  In de zelfde tijd gleed een blauw slipje naar halverwege de benen omlaag.  Als een grote levende, blanke, stralende  S in het licht van de auto, zonder enige schroom, eerder brutaal, glansde zelfs de straal.  Peter wilde in een schrik-reactie het licht uitschakelen en het parkeerlicht aandoen.  Maar een kreet hield hem tegen.
Heel vaag hoorde hij iets, deed zijn raampje open en vroeg
» Wat is er ?«
» Nou is mijn broekje ook nog helemaal nat !«
Emma draaide zich nu met het front naar de auto.  Haar slip lag nu op de grond.  Onder de onderkant van haar blauwe rok, naast haar hand die hem omhoog hield, glinsterde een navel-versiering met de allure van een piek in een kerstboom.  Er onder was een woud aan rood haar tot een eindje op haar bovenbenen.  Een scene als in de film van Moulin Rouge, alleen een toonbeeld van werkelijkheid hier.  Hij had het licht weer ontstoken om nog meer onheil te voorkomen.
Hij stak zijn hoofd uit het raam, zonder haar direct aan te kijken en riep naar haar
» Laat nu direct die rok zakken en kom in de auto !«
Toen ze instapte zei hij
» Houd nog even die rok zo omhoog en doe onmiddellijk die panty aan die op de grond ligt!« Hij zag het gezicht van zijn vrouw al, als die morgen zou zien bij het instappen, dat er iets van bloed op haar stoel zou liggen !  Je wist maar nooit, of ze al dan niet ongesteld was.  Het natte broekje wisselde van plaats met de pantry, zowel op de grond als aan haar al zo volwassen lijf.  Hij deed zijn best niet te kijken, maar was toch zeer verwonderd, dat het rood van het haar nog erg rood bleef door de lichtkleurige panty heen.
Toen hij geen geluid meer hoorde, durfde haar weer helemaal in haar richting te kijken.
» Kunnen we nu eindelijk naar huis rijden, of is er nog meer ?«
Zij schudde haar rode manen, trok haar benen, nu weer veilig in de panty opgeborgen, weer omhoog, maakte de gordel weer vast en ze konden verder.
Peter reed voorzichtig achteruit, zachtjes biddend dat een of andere tak de onderzijde van de auto niet zou beschadigen.  Eenmaal weer op de weg, waar het nog steeds doodstil was, hernam hij zijn oude snelheid en even later was het zoemen van de motor weer het enige geluid, dat je in de auto hoorde.
Na dit dal zou het ook afgelopen zijn met het bos en ze zouden op een wat minder heuvelachtig terrein uitkomen, waar de omgeving door bouwland werd bepaald.  Het klokje wees aan, dat het al 23.35 uur was.  En ze hadden minstens nog een uur voor de boeg.  Wat een geluk, dat hij gisteravond het feestprogramma met Dora al gevierd had!
Niet alleen kon hij dadelijk gelijk gaan slapen, maar hij zou ook heel wat mannelijker op de juist vertoonde film hebben gereageerd.
Emma scheen weer in slaap te zijn gevallen.  Ze lag nu, in tegenstelling tot daarnet, met haar gezicht in zijn richting.  Na een minuut of tien hoorde hij haar zuchten een keer licht, toen zwaar.  Haar linker arm zakte omlaag en haar rechter arm kwam omhoog.  Zodanig dat haar hand op zijn rechterknie terecht kwam.  Eerst liet hij die hand daar maar liggen, maar toen even later een paar lichte spierbewegingen de indruk gingen wekken, dat ze zijn dij begon te strelen, duwde hij de hand weg.  Hij minderde even vaart, want de hand raakte de schakelpook, maar hij was snel genoeg om te voorkomen, dat er iets zou gebeuren.  Maar Emma bleef actief in haar slaap.  Peter wist niet goed wat er van te denken.  Was ze nou wakker en bezig met een naar spelletje met hem, of was alles wel een gevolg van een actieve droom ?  Haar hand kwam nu vol in zijn kruis terecht.  Toen hij ze weer wilde weghalen, greep ze zich vast.  In deze positie niet makkelijk maar wel mogelijk.
Peter wist zich geen raad en ondanks de matige warmte, die hij ‘s nachts in de herfst in zijn auto prefereerde, om niet in slaap te vallen, kreeg hij het smoorheet.  Hij probeerde zich uit haar greep te verwijderen, maar zijn eigen lichaam luisterde niet naar zijn wil.  Hij voelde hoe zij een erectie wist te provoceren.  Naast hem klonk een diep lachje en toen wist hij, dat er nu vast geen sprake meer was van een slaap bij zijn passagiere.
» Is het geen verdienste van de mens, wanneer hij gevangenen weet te verlossen ?«  Voor hij een antwoord vond op deze vreemde vraag, wist hij wat ze bedoelde.  Met een enkele handbeweging had ze de rits van zijn broek naar beneden getrokken.
» Ik moet blijven rijden, anders gebeurt er van alles, dat ik niet wil !« dacht hij bijna luidop.
Maar de oefening ging verder.  Door een nieuwe handbeweging van haar kwam zijn hand op de claxon terecht en een luid getoeter klonk door de nacht.  Daar schrok ook zij van, zodat ze haar hand terug trok.  Omdat ze echter beet hield, wat ze beet had, bood zijn kleding geen enkele dekking meer.
» Doe dit niet!  Doe dit niet !« fluisterde zijn stem en hij probeerde door aan de vorige avond terug te denken te voorkomen, dat hetzelfde als toen zou geschieden.
Het enige wat hem bleef, was hard op het rempedaal te trappen.  Door de schok schoot zijn stoel achteruit en dat betekende het einde van al zijn illusies, dat het onschuldig zou aflopen.  Hij zag voor zich tussen zijn benen een enorme bos rood haar in het zelfde ritme op en neer gaan als hij zijn onderlichaam voelde bewegen.
» Niet doen !  Niet doen!« steunde hij luid, maar het was al te laat.  Het vlammende haar kwam vol met zilveren draden te zitten en het meisje, nog met haar mond omlaag liet een knorrend lachje horen.
»Grote jongen, hoor !« zei haar stem, twee octaven lager dan normaal.
Peter rukte het portier open, vloog de auto uit en met de rechterhand het portier nog vasthoudend begon hij over te geven.  Vanuit de auto klonk een luid gelach !
» Geen gezicht die twee dunne billetjes zo in het licht van de auto, jammer dat ik geen foto kan maken !« Hij liep nu werkelijk kwaad een paar passen van de auto weg.  Hij haalde zijn broek omhoog en deed zijn hemd omlaag.  Pakte een zakdoek uit zijn zak om zijn kruis schoon te maken.  En sloot alles weer op zo als het hoorde.  Nu maar hopen, dat ze dit niet in geuren en kleuren overal gaat rondvertellen.  Maar ik zal ze eerst van buiten de auto nog maar eens even toespreken voor we eindelijk verder kunnen.
Toen hij bij de auto terug was en het portier aan haar kant openrukte bleef hij als aan de grond genageld staan.  Houdt dit dan nooit op ?
Emma had van zijn afwezigheid gebruik gemaakt om haar trui en bh uit te trekken.
» Wat moet dit nu nog voorstellen?« schreeuwde hij woedend.
» Deze kant van mijn lijf had jij nog niet gezien en voor ik nog een poosje bij jullie kom wonen, moet je toch weten, wat je in huis hebt ?«
Zonder er bij na te denken wat hij precies deed, greep hij met de linker hand in de rode bos voor zijn ogen en sleurde haar de auto uit.
» Auwe !  Je doet me pijn !«
Ondanks de lage temperatuur gloeide haar gezicht, maar de rest van haar lijf zag er maar bleek uit.  Het enige kleurrijke waren de twee grote, donkere tepels, die boven op beide niet al te grote borsten door de kou recht op stonden.  Hij pakte de trui van zijn stoel en trok die met twee bewegingen over haar lijf, dat nu begon te beven van de kou.  De bh viel op de natte slip en die liep hij daar maar.
Hij duwde haar met kracht de auto in, waar ze stil bleef zitten.  Ook toen hij zei, dat ze de gordel weer moest vast maken. Ze reageerde niet.  Toen hij haar gordel pakte, om dan zelf maar te voorkomen, dat er nog erger zou kunnen gebeuren, wist ze nog even haar borsten hard tegen zijn bovenlijf aan te drukken.
Maar toen was ook alles echt achter de rug.
Hij liep om en ging weer achter het stuur zitten.
» Ik neem morgen contact op met jouw ouders, dat ze hun terugkeer niet te lang uitstellen. Ik ben gelukkig getrouwd en dat hoop ik nog minstens twintig jaar te blijven.  Daar hoeft geen zestienjarige tussen te komen.  En wanneer je nog eens vervoerd moet worden, dat nemen ze toch maar een taxi voor je.  Liever dat de taxicentrale klachten over jou zal hebben, dan dat mijn huwelijk kapot zal gaan !«.
Gelukkig hield ze de rest van de reis haar mond dicht.  Hij gebruikte dat half uur nog met overwegen, of hij wat gebeurd was alles aan zijn vrouw zou opbiechten of niet.  Toen ze om kwart voor een de auto in de garage verlieten, had hij een besluit genomen.
Ja, ze zou alles horen, maar niet eerder, dan dat Emma weer veilig bij haar ouders thuis zou zijn.



Spelen in de Lotto ?

Met een harde klap viel het portier van de auto dicht.
Hij holde naar de voordeur en stopte. Hij zocht zijn sleutels, maar door zijn haast was hij die verloren. Hij zag ze liggen en raapte ze op. Bij deze beweging trof hem het koperen bord naast de voordeur en hij las met gepaste trots

     S. Vanco & Z. Nabs,
            advocaten.
 
Z (voor Zeno) Nabs, dat was hij !!
 
Het bord was kersvers, want het was maar een maand geleden toen zijn vrouwelijke collega hem vroeg, met haar een zakelijk verband aan te gaan in haar nieuwe praktijk.
Hij glimlachte tevreden. En kon zo eindelijk naar binnen.

> Hallo, Helga, goede morgen!
> Ook goede morgen. Wil je al koffie ?
> Ja graag. En het afsprakenboek voor vandaag.
Helga was al zeer lang gewend met deze wensen, er had zich na haar eerste baas, Dr. Renz niets veranderd. Dit was al de vierde werkgever en nu nog wel twee tegelijk! En beiden hadden ook graag dit oude ochtend-programma, indien mogelijk, natuurlijk.
 
Voordat Helga binnen kwam was er al de lucht van verse koffie!
> Je hebt vanmorgen maar een geval. Zou best kunnen zijn, dat het er een is van die...
En zij klakte met de tong.

»Een van die« was zijn uitvinding. Om een markt te veroveren en voor de nieuwe onderneming reclame te maken had hij zijn confrater voorgesteld, dat hij die klant gratis zou helpen gedurende de eerste vier maanden, die hem een ongewone, vreemde of abnormale zaak zou aandragen. Dat was mogelijk, omdat hij verantwoordelijk was voor civiele procedures, een nieuwe tak van dit al lang bestaande advocaten-huis. Zo wilde hij er wat meer bekendheid aan geven. Hij kon dit zich veroorloven, omdat hij door het behalen van zijn titel recht kreeg op de erfenis, die zijn enkele jaren eerder overleden grootmoeder hem had nagelaten. Daarbij kon hij deze som ook nog eens van de belastingen aftrekken!! Terwijl zijn partner haar praktijk gewoon zonder enig risico zelf zou kunnen blijven voeren.
 
Voordat ze het kantoor van de baas verliet zei ze nog
> Ik heb natuurlijk nog geen stukken in het dossier, dus kan ik ook niet geven! Ik weet alleen dat de cliënte een vrouw is, wier stem niet al te oud klonk! Zij gad niet aan, waar het over ging, maar zei wel, dat het zelfs voor een oudere advocaat al een »rare zaak« zou zijn! Ik wens je veel plezier met haar!

Hij had zijn koffie net op, toen Helga op de deur klopte. Zij deed hem zelf open om een echt nog jonge vrouw binnen te laten. Ze bleef achter deze in de deur staan. Als gebruikelijk!
Daarom vroeg hij de dame
>Drinkt u ook een kopje koffie mee?
Zij knikte bevestigend en Helga verdween.
 
Hij nodigde zijn cliënte uit in een van de leren fauteuil plaats te nemen. Voor ze ging zitten, trok zij haar dunnen zomermantel uit.
Zo kreeg Zeno tijd om haar eens goed op te nemen. De meest normale dame, die je kunt voorstellen! Niet groot en niet klein, niet dik en niet mager, niet blond en niet zwartharig. Ze droeg geen duidelijk dure kleding, maar wel naar de laatste mode, niet te opzichtig, als kon je goed zien, dat ze geen non was!
 
Zijn eindconclusie nu was
> Haar geschiedenis moet wel een heel goed verhaal zijn, of zij betaalt het normale tarief!
 
Ondertussen dronk zij haar koffie, die Helga voor haar op de tafel gezet had.
 
> Ik ben Leonora Lefkuckel. Ik hoop, dat u mijn verhaal zult geloven, al helemaal, wanneer we twee uur verder zijn.
Hij kon er niets aan doen spontaan op zjn horloge te kijken!

>Mijn geschiedenis begon 15, 16 maanden geleden. Toen was ik nog samen met mijn toenmalige man Horacio Obit. Hij is professor Slavische Talen in Berlijn, waar we toen ook woonden. Horretje, zoals ik hem noemde, had een hobby, zeg maar passie ! Muziek! Geen voorkeur voor welk instrument dan ook. Maar... de muziek moest wel zeer speciaal zijn! Deze hobby was ook op de uni bekend. Een van zijn studenten had als tweede vak muziekgeschiedenis gekozen. Hij maakte deze studie af met een dissertatie over de geschiedenis van het vioolconcert en het 6e pianoconcert van Ludwig van Beethoven. Die hetzelfde zijn, maar drie keer werden gecomponeerd.
 
Hierna bleef mijn man met de jongeman in contact en werd zelf getuige bij diens huwelijk. Naderhand maakte hij er de grap van, dat het jammer was, dat het jonge paar niet tot die volksstammen behoorde, waar de gewoonte bestaat, dat de getuige van de bruidegom de eerste nacht bij de bruid moet slapen! Nu mag ik er niet eens aan denken !
De jongeman kreeg een betrekking bij de radio, afdeling Klassieke Muziek.
16 Maanden geleden belde hij mijn man op, net voor we zouden gaan eten. Gedurende de maaltijd zei mijn man er niets over. Daarna dronken we koffie en keken we televisie.
Ofschoon we naar de uitzending keken zei hij op een gegeven ogenblik
> Volgende week vrijdag neem ik een snipperdag!
Meer niet.
Maar terwijl hij zich bij het naar bed gaan stond uit te kleden begon hij te vertellen
> Heb jij alles gehoord van ene Norma, Linda of Lucia Semprevia ?
Ik antwoordde, dat ik geen van drie namen kende. Noch dat ik enig idee had, wie of wat zij zou kunnen zijn.
> Wel, zij is een nieuwe ontdekking. Een wonderkind op de klarinet. Maar een met een bijzonder opvatting! Er zijn al zoveel uitstekende en bekende klarinettisten, dat er niemand op haar zit te wachten. Omdat ze ook muziektheorie studeert, heeft ze bedacht, dat ze iets ongewoons moest aanbieden, iets waar niemand mee rekent. En ze begon klarinetconcerten te schrijven. De oorspronkelijke orkestpartijen liet ze ongemoeid, maar alle solo-instrumenten, bij voorbeeld een viool of een dwarsfluit, bewerkte ze voor klarinet. En studeerde deze dan in. Zo zouden orkesten geen moeite hebben haar uitvoeringen te begeleiden. Haar leraar hoorde hiervan, recenseerde haar werk en een dirigent las de recensie. Hij nodigde de jonge vrouw uit en stelde haar voor samen met zijn orkest een uitvoering te verzorgen van een van haar bewerkingen. Het eerste was het gitaarconcert in D van Vivaldi. En nu komt er een radio-optreden. Met het.. jawel vioolconcert van van Beethoven. Dus in feite een vierde visie! Voor klarinet en orkest.
 
Onze lieve vriend vertelde me dat, zodat ik de uitzending op de band zal kunnen opnemen. Jammer voor hem werd hij op de bewuste dag weggeroepen, maar niet nadat hij zijn apparatuur in orde had gebracht, zodat de opname gewoon zou kunnen doorgaan.
De dag erna was ik ook thuis en Horac verdween na de ochtendkoffie in zijn kamer om de band af te luisteren. Omdat hij dat altijd via zijn hoofdtelefoon doet, hoorde ik niets. En toen beleefde ik iets zeer ongewoons.
 
Na een uurtje kwam Horac zijn kamer uit. Spier en spierwit! Hij trilde als een blad aan de boom in de storm. En zei niets.
Ik vroeg twee, drie keer wat er aan de hand was. Nog zwijgend nam hij mijn hand en trok me zijn kamer in. Ik ging zitten en hij schakelde de radio in.
Ik hoorde de laatste tonen van de bekende muziek, als je maar niet op het instrument let!
Na een stormachtig applaus volgde de normale aankondiging. Ik begreep er niets van, maar bleef rustig zitten. Horac bewoog zich niet.
 
Toen klonk op eens een totaal andere stem.
>Om de uitzendingen te besluiten volgen hier nog het weerbericht voor morgen de 26e augustus. Net als vorig jaar houdt de warme zomer aan. Morgen wordt het tot 22 graden warm in het noorden van het land. En dan volgen nu nog in de herhaling de uitslag van de lotto-trekking van vanavond.
En er volgende de zes getrokken getallen met de premie-numers.
 
Zeno onderbrak haar en hij vroeg
> Maar, maar, dit gebeurde toch vorig jaar ? Dat kan toch niet ! Hoe wist men toen, wat het weer van vandaag hier zou zijn ? Ze kunnen toch nooit langer dan 3 weken vooruit voorspellen?
 
Zij antwoordde
>Dat was ook voor ons een raadsel. We begrepen er niets van. Maar toen we in bed stapten, toen drong in eens tot ons door:
het tweede bericht betrof de Lotto-uitslagen. We weten nu de getallen, die volgend jaar in de Lotto getrokken zullen worden!
We schaterden van het lachen. Noch ik, noch Horac hadden ooit meegedaan in de Lotto
want we hadden geen vertrouwen in dit soort van geluk. Voor we in slaap vielen, dachten we, dat we deze hele gebeurtenis maar het best konden vergeten.
Maar iedere keer, wanneer hij die band beluisterde, hoorde hij ook die uitslagen. En dacht dan aan wat we woordeloos hadden afgesproken. Maar op het laatst was hij het zo zat, dat hij het concert naar een andere band kopieerde, behalve de laatste informatie. Die van het weer en van de Lotto.
Maar wat gebeurde er een half jaar later ?<<<
 
Nu kwam Helga binnen met een nieuw rondje koffie. Mevrouw Lefkuckel vroeg, of ze een sigaret mocht opsteken, maar dat had Zeno liever niet.
 
Hij had er geen idee van, wat hij met dit hele verhaal aan moest, waar dat op zou uitdraaien.
Het was echt ongelooflijk. En, zij had nu al aardig recht op een gratis advies, of behandeling! Zelfs als ik nog niet weet wat de clou van het verhaal is.

Voordat ze haar verhaal hervatte legde mevrouw haar ene been over het ander en de lange dunnen japon gleed van elkaar. Zo kreeg hij uitzicht op een paar prachtige benen, die niet bij de knieën ophielden.
 
> Wij gingen scheiden ! Tijdens een buitenlandse reis met een collega had ik echtbreuk gepleegd. Horac ging zich steeds verder in zijn werk verdiepen en verwaarloosde mij als vrouw. Het echte drama begon, toen mijn collega zijn vrouw buiten de deur zette en echtscheiding aanvroeg. Hij vond voor haar een appartement, maar kon niet zonder de zorg van een vrouw leven. Zo verhuisde ik naar zijn woning. Horac weigerde mij een cent te betalen, maar daar leed ik niet onder. Mijn salaris was een aardig sommetje.
Tot ik drie maanden geleden mij die affaire met de Lotto herinnerde! Ik bezocht Horac om een paar zaken door te praten en toen hij op de wc was, heb ik de band gestolen waar de getallen van de Lotto op stonden. Ik ging naar een Lotto-bureau en vulde een formulier in. Ik wilde geen opzien baren met alle rijtjes gelijk in te vullen en beperkte mezelf tot een vak. Met de bekende nummers, natuurlijk!
 
Dat ene rijtje gaf niets ! Ik was toch de enige met »alles goed«, dus maakte het niet uit of ik een of 5 vakken goed had ingevuld. Alles was voor mij. En Horac had er geen idee van!
 
Leonore pauzeerde even kort. En Zeno begreep nog steeds niet, waarom hij in actie zou moeten komen. Maar toen kwam de apotheose!
>Twee weken geleden ging ik naar het bureau om mijn »alles goed«- rijtje te laten uitbetalen. Maar in plaats van het hele bedrag kreeg ik maar een klein deel van de totale som. Natuurlijk kon ik geen nadere informatie daar krijgen. Want de uitbetalingen zijn altijd strikt geheim om de privacy te waarborgen. Maar toen kwam drie dagen later een krant met een opzienbarend nieuwtje. Lees zelf maar !

>>Grote Prijs in de Lotto ! Een landgenoot, die zei altijd de zelfde getallen op zijn biljetten in te vullen had, had nu geluk gehad. Hij, of zij had nu 12 goede rijtjes met gelijke getallen ingevuld en zo een enorme som verdiend.
De vrouw nam de krant weer terug en ze vroeg hem
>U begrijpt onmiddellijk net als ik, wie die gelukkige winnaar moet zijn. Mijn ex!
En ik vraag u, wat kan ik nu nog doen ?
 
Zeno zweeg nog even, nadenkend.
Toen antwoordde hij

> Net als uzelf vind ik het een gecompliceerde zaak! Ook voor mij niet zo voor de hand liggend. Ik zal een en ander in mijn boeken en in rapporten over mogelijk soortgelijke kwesties na moeten gaan. Ik stuur u een uitnodiging voor een volgende gesprek. Maar - en dit is belangrijk - heb biet een te grote hoop dat u een financiële tegemoetkoming zult kunnen afdwingen. U begrijpt met mij, dat een dertiende van de totale som een enorm bedrag kleiner is dan de gehele opbrengst. Maar dat, uw, dertiende deel omvat altijd nog 1,2 miljoen marken. En dat is toch ook een leuk sommetje!.
 
 
Toen Leonora Lefkuckel weg was, kwam Helga de kamer binnen.
Zeno zei > Ik ben bang, dat ik hier een van de echte »gratis« zaken op tafel heb liggen !!
 
Maar ik heb geen goed gevoel op een goede AFLOOP voor haar ! Op de eerste plaats, omdat het »medeweten« alleen strafbaar kan zijn in de handel in aandelen en zo. En zelfs in dat geval, moet je er van uitgaan, dat rechters de geloofwaardigheid van het hele op zich al ongelooflijke verhaal niet zullen aanvaarden. Als haar ex verder blijft zwijgen, zal hij niet met de belastingen gaan strijden. Want dan weet de hele wereld, dat hij de ontvanger van het enorme kapitaal geweest is.

Na twee weken was mevrouw Lefkuckel opnieuw in de kanselarij.
 Nadat ze was gaan zitten, had Zeno alleen de mogelijkheid om richting hemel te kijken.
Zij was zo gaan zitten, dat nu ook haar zeer krap bemeten lingerie in beeld was. En hij kon beoordelen, dat haar collega niet alleen vanwege haar kapitaal een goede greep gedaan had.

> Ik heb niet kunnen ontdekken, dat een ander dan uw ex ook uit de winst heeft meegedeeld. Dus over de zaak zelf zal ik niet kunnen praten of enige actie op ondernemen. ook dat is niet mogelijk. Een onbekende aanklagen omtrent misbruik van kennis, dan wel bedrog. Uw kennis in deze is net zo als zijn kennis. Is dat van u te aanvaarden, dan is het hetzelfde met dat van hem.
Ik kan u alleen zeggen, dat u wel het bedrag, dat aan mijn werk verbonden is, hebt verdiend en daar krijgt u dus geen rekening voor!
Het gaat u verder goed !

Leonora stond op. Trok haar rok weer omlaag tot eerbare hoogte en werd, zoals het hoort en gebruikelijk door Helga naar de uitgang geleid.


's Ochtends in Warszawa

 
 Warszawa, ‘s morgens tegen achten.
Men hoefde niet naar de hemel te kijken om er achter te komen, dat het weer, net als gisteren een warme dag zal worden. Maar de lucht was nu nog fris.
 
Ik stond op straat op mijn vriend te wachten. Die was nog mijn kamer aan ‘t betalen, waar ik die nacht geslapen had.
 
Dat zit zo.
 
Buitenlanders betalen in deze dagen bijna het dubbele voor een overnachting dan de landgenoten. Mijn vriend nam dus mijn kamer op zijn naam en vandaar, dat hij hem vanmorgen, met mijn geld, ook moest betalen. En ik stond nu op hem te wachten.
De boulevard tussen het hotel en het Centraal Station was donker getekend met natte strepen. Met een klein wagentje maakten ze de straat schoon, gewoon door het weggeveegde vuil en stof onder de geparkeerde auto’s te schuiven.

De poolse nationale sport was toen het in de rij staan. Liefst in lange rijen. Vorige dag deed ik mee aan twee loketten in het station. Mijn vriend stond nu inde rij voor de hotelkassa. Maar voor hij geholpen kon worden gebeurde het volgende:

Uit de grote onderdoorgang, die later toegang tot de eerste metro-lijn zou worden kwam veel volk, kennelijk allemaal op weg naar het werk.  Het gewone beeld, dat in iedere grote stad een normale situatie is. En dat zou ook het beeld blijven, dat ik van deze metropool mee naar huis zou nemen. Dacht ik.
Toen ik mijn hoofd wat draaide, zag ik twee mannen samen, die de tunnel uitkwamen. Tegen de stroom in. Ze namen afscheid van elkaar en een kwam mijn richting uit. Hij droeg een wit T-shirt onder een roos short met grote ruiten. Een zomerjack en gymschoenen en donkere broek. Typisch het beeld van een jonge pool, die familie in het Westen heeft. Een tante of oma, die hem pakjes toestuurt.
Vlak bij mij, hield hij de pas in. Ik keek de andere kant uit. Maar ik hoorde goed genoeg, dat hij me toefluisterde
> Sjeens, sjeens ?
Ik reageerde niet, maar toen keerde hij zich helemaal naar mij toe.
>Sjeens, viel monnie voor dolars !
Ik haalde mijn schouders op en lachte vriendelijk naar hem.
De man vervolgde zijn weg, maar bij de hoek van de straat kwam hij terug.
Nu zei hij duidelijk tegen mij
> Tausje, tausje ??
Ik haalde weer mijn schouders op en keek hem, vriendelijk lachend, maar met een niet begrijpende blik in mijn ogen aan.
Nieuwe poging !
>Weksel, weksel ?
Ik reageerde niet en bleef vriendelijk lachen.
De man hief met enige vertwijfeling zijn armen op.
> Swede ? en toen > Frens, Sweijs?
Ik bleef lachend zwijgen.

Hij haalde de schouders op en liep weg...tot hij weer bij de straathoek was.
En kwam weer terug. Hij gaf niet op ! Duidelijk onmeetbaar nieuwsgierig geworden naar mijn afkomst. Als je dan niets wil omwisselen, dan toch moet ik weten, waar je vandaan komt.
Voor de derde keer stond hij voor me en prikt met zijn vinger op mijn borst.
>Hungar?
Ik schudde mijn hoofd
>Sjechi ? Finne ? en na enige aarzeling ... > Roese ?
Dat ,moest begrepen zijn, dus lachte ik nu hardop. De kerel begon mee te lachen en vervolgde zijn weg door Europa.
Tien minuten later wist hij niets meer te verzinnen en met een oprecht treurig gezicht
 draaide hij zich om om weg te lopen. Nu voorgoed, dat voelde ik.
Weer bij de straathoek aangekomen bleef hij weer stokstijf staan !
Maar nu was ik schuld.
Ik riep hard naar zijn rug in het Esperanto
> Ik heb geen idee, waarover je met me wil praten !
Ongeloof was in zijn gezicht te lezen.
Daar kwam toch nog geluid uit die lachende kerel, die toch duidelijk geen Chinees was. Hij spreek dus toch nog minstens één taal!

Drie minuten later kwam mijn vriend uit het hotel en terwijl hij mij het wisselgeld teruggaf vroeg hij, waarom ik in mijn eentje zo’s lol had in een vreemde stad ‘s morgens vroeg. Ik heb het hem maar niet verteld.

Tien uur later in de trein ergens in de buurt van Poznań bedacht ik
> Ja, maar.. die landgenoot, daar in Rome dan ? Moet vast ook een nationale gewoonte zijn, nietwaar ?